Hoge Atlas

geplaatst in: Avonturen, Marokko, Marokko 2015 | 0

Vandaag gaan we de Hoge Atlas oversteken, de route die we rijden is ons aangeraden door de patron van Camp Jurrasique, hij heeft deze al verschillende keren gereden met zijn gewone auto.

We ontbijten bij de tent en vertrekken bijtijds zodat we nog gebruik kunnen maken van de koelte van de ochtend.

De asfaltweg leidt ons door de prachtige Dades-kloof, overal langs de weg zijn groene velden en boomgaarden, de meeste arbeid gebeurt met de hand en met behulp van ezels en muilezels. Na de kloof begint de weg te stijgen naar een eerste pas van 1800m hoogte, een eerste beproeving voor Milady, maar vooral ook voor Saskia, dit is nog asfaltweg en met een redelijke breedte zodat ik waar het kan “Engelandje” speel (ik rijd aan de linkerkant van de weg, zo ver mogelijk van de rand.

We stoppen even om te genieten van het uitzicht en maken wat foto’s.

Marokko 2015-07_605Daarna gaan we verder, de weg verandert steeds meer in een “piste”, onverharde weg waar ruimte is voor één auto. Saskia vindt het doodeng en was, achteraf zei ze dat, liever uitgestapt. Milady is in haar element, de rotsachtige en bochtige weg rijdt prima voor haar.

Marokko 2015-07_614p

De meeste haarspeldbochten moeten in de eerste versnelling en tijdens het stijgen kom ik ook niet hoger dan de tweede, maar ze doet alles gewoon twee-wiel-aangedreven en in hoge gearing. Best spannend zijn de weggedeelten waar de valleikant van de weg uitgesleten is door onze voorgangers, dan helt de auto in de richting van de vallei, ik voel de spanning bij mijn passagiers en ikzelf voel ook mijn extra zwetende handen. Ook is de weg net breed genoeg voor één auto, we vragen ons alle vier in stilte af hoe dat moet gaan als we een tegenligger moeten laten passeren.

Het laatste stuk Hoge Atlas tot de pas (op 2911m) rijden we achter een vrachtwagentje met schapen in de open laadbak, de schapen klimmen over elkaar heen en een tweetal heeft de poten buiten de laadbak hangen. Als we stoppen zie ik pas hoe angstig Saskia is geweest tijdens de rit, ze vertelt ons dat ze allerlei scenario’s heeft bedacht voor als het mis zou gaan…

Marokko 2015-07_635We nemen even de tijd om op adem te komen en vlak voor we weer vertrekken komt ons een auto tegemoet met een Nederlands gezin erin, zij moeten de piste nog afdalen en vertellen ons dat de rest van de rit prachtig is.

Marokko 2015-07_636

Na de top gaan we weer langzaam van de Hoge Atlas naar beneden en rijden we door soms uitgestrekte hoogvlakte en valleien waarin schapen en ezels grazen en op kleine veldjes allerlei gewassen gekweekt worden. Het rijden gaat prima tot we een onverwacht kuil induiken en er een extra geluid onder de motorkap vandaan komt. De vooras blijkt met een klap tegen de poelie aangekomen te zijn en deze heeft een deuk opgelopen en loopt een beetje aan. Het ziet er nog redelijk uit, de v-snaar loopt soepel over de dynamo- en de waterpomppoelie en na verloop van tijd is het aanlopen ook over. Wel besluit ik om bij thuiskomst een nieuwe poelie te monteren. We rijden verder tot we in Agoudal bij Auberge Ibrahim aankomen waar we wat drinken. Het is een mooie auberge waar je ook kunt kamperen, de voorzieningen zijn schoon en goed onderhouden, toch rijden we verder, het is nog te vroeg op de dag om te stoppen. In het winkeltje kopen Saskia en Sonja peper-en-zoutstelletjes, de opbrengst is voor de vrouwen van het dorp. De patron vertelt ons dat de rest van de route geasfalteerd is, Marokkaans asfalt besluiten we later, er zijn heel wat stukken waar we nauwelijks asfalt zien, maar inderdaad is de weg een stuk beter dan het eerste deel, en geen piste meer.

Marokko 2015-07_642

De route blijkt langer te duren dan we verwachtten en we komen pas in het donker na 21u aan in El Ksiba bij de b&b van Saadi en Mustapha. Saadi ontvangt ons met de ons nu al vertrouwde Marokkaanse gastvrijheid en we voelen ons direct thuis. We krijgen de bovenverdieping van het huis en kunnen zelf koken, Saadi heeft afgesproken in de stad. Na onze maaltijd van macaroni met tomatensaus gaan we lekker slapen in een echt bed, wel warm, maar toch heerlijk comfortabel.

Gert Jan
Volgen Gert Jan:

Ik ben de restaurateur, bouwer, chauffeur en monteur van Milady Landy. Ik heb deze website gebouwd en schrijf veel van de stukjes. Ik fotografeer graag, het resultaat kan je bewonderen op deze site. Email: GertJan@MiladyLandy.nl

Gert Jan
Laatste berichten van

Laat een reactie achter