Op december 2023 zijn we op weg van Taif naar het zuiden van Saoedi-Arabië, we willen naar Farasan Island. Onderweg stopt de motor ermee, dikke problemen dus. We laten ons naar Taif terugbrengen door een sleepwagen. Daar wordt een eerste diagnose gesteld en het blijkt dat we hier niet geholpen kunnen worden. Een volgende sleepwagen brengt ons naar de grens Saoedi-Jordanië (1.200 km), we worden de grens over gesleept door een behulpzame Jordaniër, daarna een sleepwagen naar Amman (nog 350 km). In Amman weten we een goede monteur die snel een diagnose kan stellen en de volgende dag de boel gerepareerd heeft. We kunnen weer verder op pad.
Onze reis door noordelijk Saoedi Arabië en Jordanië.
Aan het einde van deze blog een video met een samenvatting van onze reis achterop een sleepwagen…
Taif
Onderweg, we hebben net een Saoedische familie ontmoet die ons thuis uitnodigt, begint de motor steeds meer geluid te maken. Als er ook veel witte en zwarte rook uit de uitlaat komt weten we dat dit foute boel is.
We zetten de auto aan de kant en vader en zoon Rakan regelen een sleepwagen die ons terug naar Taif brengt. Het familiebezoek gaat helaas niet door.
Na een goed half uur is de sleepwagen er en zijn we op weg, terug naar Taif.
Als we bijna bij de stad zijn, nog 14 km te rijden, horen we een enorme KNAL. De rechterachterband van de sleepwagen is geklapt.
De chauffeur overlegt even telefonisch en even later rijden we stapvoets, met de gevarenlichten aan, over de pechstrook van de snelweg, verder naar Taif. Als we bij de garage aankomen, een goede dieselmonteur volgens onze chauffeur, blijkt deze op vrijdag gesloten te zijn. Na wat telefoontjes krijgen we toestemming van de eigenaar om voor de garage te overnachten, hij zal morgen vroeg de auto bekijken.
Na een gespannen nacht, onrustig door het straatrumoer, maar vooral ook door de onzekerheid over de toestand van de motor, staan we om 7 uur op en ontbijten we. Even later kan Shehab, de Pakistaanse eigenaar van de garage, de diagnose stellen. Met 3 collega’s buigt hij zich over de haperende motor, hij wil nog starten, maar met veel rook. Het kleppendeksel gaat open, opnieuw starten en een hoop rondspattende olie, maar met de kleppen lijkt niks mis te zijn. Conclusie is dat het dieper in de motor moet zitten. De kop moet eraf en wellicht dat een klep of cilinder kapot is.
Helaas hebben ze hier in Saoedi-Arabië geen onderdelen voor deze oude Land Rover. De enige Land Rovers die hier rondrijden zijn nieuwe Discoveries, Range Rovers en zo nu en dan een nieuwe Defender.
Ik onderzoek of het opsturen van onderdelen vanuit Nederland mogelijk is. Shehab geeft aan dat het onzeker is welke onderdelen ik nodig heb en dat het beter zou zijn een hele ruilmotor te bestellen. Met hulp van de Land Rover Prikkers op Facebook is een motor al snel gevonden (kosten vanaf € 1.500 excl. BTW en exclusief transportkosten). Helaas blijkt vooral het transport een obstakel, áls het al lukt gaat het zeker een week duren vóór de motor in Saoedi kan zijn.
Na wat wikken en wegen besluiten we verder te reizen naar Amman, Jordanië. In november zijn we daar uitstekend geholpen bij het vervangen van de turbo en Dergham, onze Defender-vriend in Amman weet zeker dat ook een 300TDI motor te vinden is. Shehab regelt een sleepwagen voor ons.
Onderweg naar Jordanië
De auto start niet meer, dus met vereende krachten wordt Milady naar de sleepwagen geduwd en met de lier op de achterbak gesleept.
Om 14.00 uur zijn we op weg naar de Saoedisch-Jordaanse grens, een rit van zo’n 1.200 km. Wij kunnen naast de chauffeur, de Indiër Jiyas, in de cabine zitten, best gezellig omdat hij ook nog wat Engels spreekt. De rit gaat voorspoedig, elke 2 uur stopt de chauffeur voor koffie, een maaltijd of om te tanken. Om 1 uur in de ochtend vindt hij een parkeerplaats waar we even een paar uur kunnen slapen, Jiyas in z’n cabine en wij in Milady.
Om 7 uur vertrekken we weer, we moeten dan nog zo’n 500 km. Met de nodige tussenstops komen we uiteindelijk om 14.30 aan bij de grens.
We vragen toestemming om met de sleepwagen het grensterrein op te rijden, de auto start immers niet meer. Dat mag, maar even later blijkt dat Jiyas geen paspoort bij zich heeft en het terrein moet verlaten. Hij dropt onze Milady vlak voor het toegangshek naar het grensterrein, we rekenen met hem af (SAR 2.000 = € 500 voor zo’n 1.200 km) en hij gaat weer terug op weg.
Wij maken het sleeplint vooraan de auto en proberen een sleep te krijgen, de grens over. Dat mislukt een paar keer, maar uiteindelijk, met wat overredingskracht van Sonja, vinden we een Jordaanse chauffeur die bereid is ons over de grens te slepen. Hij pruttelt nog wel wat dat het niet te lang mag duren, hij heeft haast om in Amman te komen.
De grensformaliteiten vallen gelukkig mee, aan de Saoedische kant zijn we in een goed half uur klaar en de Jordaanse procedures duren ongeveer 45 minuten. We nemen afscheid van onze vriendelijke helpers en parkeren Milady aan de kant van de weg, net voorbij de grenspost.
Dergham heeft inmiddels een Jordaanse sleepwagen geregeld die onderweg is naar de grens. Via z’n live-locatie kunnen we zien waar hij is, nog zo’n 2 uur van de grens.
Gelukkig worden we onderhouden door de politieagenten bij de grens. Zij zijn erg geïnteresseerd in onze reizen en avonturen. Eén van de mannen spreekt goed Engels, dus dat is ook een meevaller, ons Arabisch is nog wat minimaal.
Als de sleepwagen aankomt blijkt dat de chauffeur een maat heeft meegenomen, de cabine is dus bezet. Wij kunnen in onze eigen auto zitten. Niet echt een goed idee, maar ook de agenten zeggen dat dit geen probleem is en zo gaan we op weg. We stoppen nog een paar keer om geld te pinnen, dat lukt helaas niet, verkeerde bank denk ik.
Om 2.30 uur komen we aan in Amman, bij de garage van Faysal, we duwen Milady aan de kant en klappen het dak open. Even een paar uur slapen.
De diagnose en reparatie
Om 8.30 uur is Faysal paraat en zien we Dergham weer, een plezierig weerzien. Wonderwel start de motor meteen. Faysal vermoedt dat de startmotor kapot is en dat er iets met de turbo aan de hand is.
Samen met Dergham gaan we de Industrial Area van Amman in en vinden een workshop waar de startmotor onder handen genomen wordt. Een half uur later en 10 JOD (=€14) armer werkt de startmotor weer en kan Faysal hem opnieuw inbouwen.
Starten gaat nu weer super makkelijk, zoals ik gewend was. Met de slangen van de turbo af blijkt al gauw dat deze echt kapot is. De olie loopt er in een straal uit.
Faysal weet nog wel een adresje waar hij een goede gereviseerde turbo kan vinden. Wij gaan ondertussen naar Narina, de vrouw van Dergham, om te ontbijten. Narina is superblij om ons weer te zien, we hebben immers eerder al enkele dagen bij hen kunnen logeren. Ze doet extra haar best en serveert ons een heerlijk Jordaans ontbijt.
Als we na een uurtje terugkomen bij de garage van Faysal horen we de motor van Milady op volle toeren draaien. De nieuwe turbo is gemonteerd en verder is er niks mis met de motor.
Faysal laat me nog de oude turbo zien, geen wonder dat deze niet meer goed werkte (zie video).
Dergham en ik maken een proefrit en Milady rijdt weer prima. Alleen rookt ze nog wel verschrikkelijk, de defecte turbo heeft liters olie in de uitlaat gelekt, die moet nog verbranden. Dat zal nog wel een tijdje duren weet Faysal ons te vertellen als we terugkomen in de garage. Ook vertelt hij dat de motor wel wat te verduren heeft gekregen. Wellicht dat er wat meer speling op de zuigers zit en de zuigerstangen mogelijk wat zijn verbogen. Geen probleem volgens hem, de motor loopt immers nog steeds prima.
We gaan nog naar de onderdelenhandel om nieuwe schokbrekers rondom (Terrafirma Expedition) en nieuwe verhoogde spiraalveren voor de voorkant. Die leveren we nog af bij Faysal, hij zal die de volgende ochtend monteren. Ik moet tussen 10 en 11 bij hem zijn, dan is het wel klaar.
Als ik de volgende ochtend even na 11 uur bij de garage ben staat Milady al buiten. De klus is al geklaard. De rekening van Faysal: JOD 250, ik geef hem JOD 300 (€ 420, inclusief de turbo) die hij na enig aandringen van mij accepteert.
Weer op pad
Na dit intermezzo blijven we nog een extra dagje bij Dergham en Narina. Wat een lieve mensen zijn zij, ze ontvingen ons met open armen, stonden hun bed voor ons af en vertroetelden ons met goede adviezen en vooral ook heerlijk eten.
Op donderdag vertrekken we weer richting Saoedi-Arabië, de auto rijdt weer als vanouds en we hebben vertrouwen in de komende kilometers.
We maken nog een tussenstop bij het Royal Car Museum van Amman, een aanrader voor iedereen die de stad bezoekt. De tentoongestelde auto’s komen grotendeels uit de privécollectie van wijlen koning Hussein en zien er stuk voor stuk prachtig uit.
Om 14.00 uur zijn we bij de grens en anderhalf uur later staan we aan de Saoedische kant, dit keer vielen de controles mee.
Om 18.00 uur vinden we een plekje voor de nacht achter een sportveld bij het stadje Al Qurayyat.