Noord-Macedonië | Mooie natuur en toegankelijk

Noord-Macedonië verrast ons met de mooie natuur, de mensen die we ontmoeten zijn erg gastvrij en toegankelijk. We verblijven hier een kleine week in januari, niet direct de beste periode qua weer, maar toch krijgen we een mooie indruk van de natuur en de wegen-infrastructuur. Overal waar we komen zijn mensen graag bereid tot een praatje dat vaak wat dieper gaat dan de gebruikelijke koetjes en kalfjes.

Vanuit Griekenland leidt onze route door Noord-Macedonië ons door mooie natuur via wegen in een redelijke staat van onderhoud die prima toegankelijk zijn. We vinden een aantal onverharde tracks die wat meer uitdagend zijn, soms heel smal en ruw.

De meren in het westen

Prespameer

We hebben vrijwel nooit een vaste route voor ogen. De wegen die we nemen bepalen we dag voor dag aan de hand van de tips die we onderweg krijgen of de aanbevelingen op internet. Met onze offline GPS-kaart van OSMAnd bepalen we ’s ochtends voor we vertrekken een route. Onderweg bepalen we verder of we de aangegeven route volgen of dat we daarvan afwijken.

Vanaf de Grieks-N-Macedonische grens rijden we naar Bitola. Als we in die stad aankomen blijkt er amper parkeergelegenheid te zijn. De stad ziet er eigenlijk minder aantrekkelijk uit dan dat hij eerder werd aangeprezen. Wel kopen we een telefoonkaartje. Het is even uitzoeken en goed de instructies volgen voor de instellingen, maar dan hebben we volop 4G.

We rijden dus verder westwaarts, richting het Prespameer. Het is koud en onderweg in het Pelister Nationaal Park moeten we ons warm aankleden als we naar buiten gaan. Hier wordt volop geskied als er sneeuw ligt, nu is het alleen maar koud.
We vinden een overnachtingsplek op de parkeerplaats van restaurant Proper and More aan het Prespameer.

Het is lekker warm in het restaurant en we trakteren onszelf op een goede maaltijd, geserveerd door de vriendelijke ober Christian die ook uitstekend Engels spreekt.
De volgende ochtend worden we vriendelijk begroet door de honden die afgelopen nacht over ons gewaakt hebben.

Bij Pomochani gaan we even van de hoofdweg af om het gigantische kruis dat hier op een heuveltop staat te bekijken.

Meer van Ohrid

De weg naar het Meer van Ohrid leidt ons over de hoge bergpas (1.400 meter) die tussen de twee meren ligt. Beneden hadden we al gezien dat er een dun laagje sneeuw op de bergen ligt, maar of we daarin zouden komen was ons niet helemaal duidelijk. De weg is smal en bochtig, vrijwel helemaal geasfalteerd, maar wel hier en daar besneeuwd. Mooi om te rijden, maar ook een beetje spannend.

Onderaan de bergpas slaan we linksaf, naar het Sveti Naum klooster, vlakbij de Albanese grens. Het klooster is niet heel bijzonder (we zijn een beetje verwend in Griekenland) en zal in de zomer best druk zijn, getuige de winkeltjes aan het toegangspad. We maken een wandeling rondom de bronnen bij het klooster.

We stoppen nog in Ohrid en wandelen door de smalle straatjes van de stad. Er is hier veel nieuw gebouwd en veel van de bouwstijl getuigt nog van de communistische periode onder president Tito. Bij een klein winkeltje met houtsnijwerk raken we aan de praat met Ivo Nelovski, 32 jaar. Hij maakt traditioneel houtsnijwerk zoals zijn vader hem leert, onder andere voor de kerk van Ohrid. We vernemen veel van hem over het leven in Macedonië, de kosten, de verdiensten en de rol van de staat en de Europese Unie. Naast zijn houtsnijwerk werkt hij ook online als graphics designer.

Het vinden van een kampeerplek in de winter valt niet mee. Gelukkig vinden we camping Rino aan het meer van Ohrid. Rino die ons ontvangt is tweede generatie beheerder en vertelt ons over zijn leven als moslim met z’n jonge gezin en over zijn ervaringen met Europa.

Naar Skopje

De weg naar Skopje

Vanuit Kalista, waar camping Rino ligt, gaan we het binnenland in. Maar eerst nog even een omweg naar de dichtbij gelegen bronnen en watervallen van Vevcani. Het verrast ons hoe snel de kleine bronnetjes aanzwellen tot een snelstromende rivier.

Daarna gaan we het binnenland in. We routen een weg naar Skopje en nemen daarin het stadje Krusjevo op. In dit stadje wordt nog Aroemeens gesproken, als de enige plek op de wereld. Verder stelt het stadje niet zoveel voor. Er is een museum voor een lokaal beroemde zanger, een ski-lift en een aantal hotels die veel aan promotie doen langs de weg. Wij rijden liever nog een stukje door om te overnachten bij het stuwmeer van Prilep.

De weg die we nemen vanuit Prilep naar Skopje voert ons weer over hoge bergpassen en onverharde wegen. We genieten van de uitzichten en de landschappen en ik vind het heerlijk om lekker door de haarspeldbochten en over de smalle weggetjes te sturen.

De stad Skopje

In Skopje hebben we een kamer geboekt in Bushi Resort & Spa, een heerlijk luxe hotel midden in de stad, met veilige parkeergelegenheid voor onze auto. De kamer is prima en de spa is heerlijk voor een keertje.
Vanuit het hotel kunnen we zo de oude stad in lopen en wandelen we een stukje door de oude bazaar. We boeken online een city walk en worden de volgende dag door Dejan meegenomen door de stad. In de stad overheerst de protserigheid van het Skopje 2014 project, enorme neoklassieke standbeelden en gebouwen overheersen pleinen en straten. Daarnaast is nog veel brutalistische architectuur te zien, de bouwstijl ten tijde van Tito. Beide bouwprojecten zijn vooral ook bedoeld geweest om de stad wat nieuw aanzien te geven na de verwoestende aardbeving van 1963.

Het gedenkhuis voor moeder Theresa, die in deze stad geboren is, is daarentegen vrij sober gehouden.

De stad staat niet op ons lijstje van mooie steden, maar heeft door z’n geschiedenis en wijze waarop daarmee omgegaan wordt wel iets gedenkwaardigs.

Van Skopje naar Bulgarije

We laten de stad Skopje achter ons en gaan eerst even naar het westen, naar de Matkakloof. Daarover hebben we gelezen dat dit een mooi natuurgebied is.
We kunnen helemaal tot het begin van het wandelpad rijden en parkeren daar Milady. Na een stukje wandelen krijgen we de gelegenheid om met een bootje verder de kloof in te varen naar een grot die verderop gelegen is.

De grot is minder mooi dan de Diros grotten in Mani, maar zeker de moeite van het vaartochtje waard.

Na onze vaartocht en wandeling in de kloof nemen we snel een boterham. Daarna rijden door naar de grens met Bulgarije, een grote weg met weinig afleiding.