Dat Saoedi-Arabië een land van woestijnen is, is algemeen bekend. Dat de woestijnen van het noorden van het land zo divers zijn heeft ons wel verrast. De oases zijn tegenwoordig vooral boomgaarden met dadelpalmen, het grondwater dat hier aanwezig is zorgt voor de vruchtbare omgeving.
De gastvrijheid van de mensen is van een ander niveau dan we tot nu toe meegemaakt hebben. Bijna dagelijks worden we uitgenodigd om mee koffie te drinken, worden we getrakteerd op (vers geplukte) dadels en nemen mensen ons mee naar hun farm om hun verse groenten en fruit te proeven.
Aan het einde van deze blog 3 videos over onze reis en ons verblijf in de woestijn.
Onze reis door noordelijk Saoedi Arabië.
Meer details over onze reis op Sonja’s Polarsteps.
Gastvrijheid
De grens van Jordanië naar Saoedi-Arabië
De Jordaanse grens
Bij de binnenkomst naar Jordanië hebben we onze SpotX moeten afgeven. Deze zou bij ons vertrek uit het land weer bij de grens liggen, spannend.
Gelukkig, met handen en voeten, er wordt weinig Engels gesproken door de Jordaanse douane, weet ik uit te leggen dat ik graag de SpotX terugkrijg. We moeten daarvoor nog verschillende bureaus aflopen, maar uiteindelijk krijgen we hem terug, een opluchting.
Nu begint de hele procedure om het land te verlaten. We staan in de rij om een papieren stempel te krijgen. Hiervoor moet je een exit-fee betalen: 25 JOD voor de auto en 20 JOD voor ons tweeën. Het blijkt dat we 1 dag te laat Jordanië verlaten. Hierdoor moeten we een extra bedrag betalen van 15 JOD. Als we de exit-stempel in ons paspoort hebben, rijden we Saoedi-Arabië binnen.
Saoedi-Arabië
We worden aan de Saoedische grens aan de kant gezet zonder duidelijke reden. Na een poosje blijkt dat in een ander kantoor onze e-visa en paspoorten gecontroleerd moeten worden. Ook worden onze vingerafdrukken afgenomen en een foto gemaakt.
De autopapieren zijn nu aan de beurt om in orde te maken. Dat blijkt nog een hele klus te zijn omdat het kentekenbewijs in het Nederlands is en vertaald moet worden naar het Arabisch! Hierna wordt de auto geïnspecteerd, eerst krijgt een hond een rondleiding in Milady en daarna wordt ze door een politieagent onderzocht. Gert Jan moet als laatste met Milady naar de X-ray scanner, Sonja mag niet mee. Het is nog even zoeken naar personeel voor de scanner, maar uiteindelijk wordt Milady gescand en goed bevonden. Dan moeten we nog een verzekering voor 3 maanden afsluiten en dan, na 4,5 uur grenswerk rijden we Saoedi-Arabië binnen!
Het gebruikelijke ritueel in een nieuw land gaat van start: geld pinnen en een simkaart met internetbundel aanschaffen.
Ook moeten we dringend op zoek naar een tankstation. In Haqil kunnen we alles vinden! De diesel is ongelooflijk goedkoop: 0,78 Rial/liter, omgerekend € 0,20/liter. Een volle tank voor €20,- hebben we nog nooit meegemaakt.
Ontmoetingen
In Haqil nodigt Abdullah ons uit bij hem thuis Arabische koffie te komen drinken. We hebben al eerder gehoord van de gastvrijheid in Saoedi-Arabië maar zo snel een uitnodiging verwachtten we niet. In het appartement maken we kennis met zijn vrouw en zoontje en na een uur gaan we weer op weg. Bij de lokale bakker halen we nog wat lekkers en krijgen gratis een schaal vol zoetigheid.
Ook in de Jibal Hisma woestijn worden we hartelijk ontvangen door Mohsin en Bassam in hun oude Toyota Landcruiser uit 1983. Zij rijden met ons naar een aantal mooie plekken in de woestijn en nodigen ons uit om met hun vrienden en familie (allemaal mannen) de avond door te brengen.
Oostelijker, richting Syrië en Irak, rijden we door de oasestad Dumat-Al-Jandal waar we het oude kasteel bezoeken. Daar worden we eerst door Saleh uitgenodigd om bij hem thuis water te halen en natuurlijk koffie te drinken. Het ritueel van koffiedrinken in Saoedi-Arabië bestaat uit: eerst een dadel eten, kopje Arabische koffie en daarna kopje thee. De tuin van Saleh is een plek met citrusbomen en dadelpalmen en we krijgen een volle zak citrusvruchten en 2 dozen dadels mee.
Zijn vriend Abdullah neemt ons later mee op sleeptouw door de stad, de dadel-boomgaarden en de omgeving.
Hij neemt ons mee naar zijn dadel-farm en zijn geiten en toont ons de kamelenboerderij van zijn neef. Overal worden we getrakteerd op dadels, koffie en thee en delen we onze reisverhalen. ’s Nachts kunnen we gratis overnachten in een hotel in de stad en brengt Abdullah ons een maaltijd.
We gaan met hem nog naar een honingfestival en krijgen meer koffie aangeboden bij weer een familielid. Sonja gaat naar de vrouw van Abdullah en haar zus en Gert Jan wordt meegenomen naar een vriend.
Woestijnen en oases
Jibal Hisma en de Wadi Al Disah
Van de woestijnen in het noorden van Saoedi-Arabië zullen we vooral de Jibal Hisma en de Wadi Disah onthouden.
De Jibal Hisma door de immense steenformaties die deze woestijn zo kenmerken…
… en de Wadi Disa door de prachtige oase die het hart van deze woestijn vormt met palmen en ruisend riet.
Al Ula
Midden in de woestijn ligt de stad Al Ula. Al tientallen eeuwen lang is deze oase-stad een centrum van handel en een rustplaats voor de wierook- en specerijenkaravanen die over het Arabisch Schiereiland trokken.
Tegenwoordig is Al Ula vooral een toeristische attractie in opkomst. De Olifantenrots is mooi uitgelicht en voorzien van zitjes voor de bezoekers, de oude stad is opgepoetst en wordt verder ingericht om een grote toeristenstroom te kunnen entertainen met kraampjes, winkeltjes en terrassen.
Maar waar Al Ula vooral bekend om is, is de tegenhanger van Petra in Jordanië: Hegra, of Madain Saleh in het Arabisch. Deze oude Nabatese stad omvat meer dan 100 graven die zijn uitgehouwen uit de rotsen in de woestijn.
Wij rijden erlangs in een touringcar, maar voor degenen met een vettere beurs is ook een tocht met een Land Rover Defender (editie 2015) mogelijk.
De Ashar Valley is een afgesloten deel van Al Ula dat alleen via een reservering bereikbaar is. Wij reserveren een lunch in het Tama restaurant en vergapen ons aan de mensen, vooral dames, die op de catwalk in het zwembad opnames maken.
Maar we bezoeken vooral de Asher Valley voor het Maraya gebouw. Maraya is een prachtig kunstwerk, rijst als een luchtspiegeling uit het zand op en gaat volledig op in het omringende landschap. Het is bedekt met 9.740 spiegelpanelen die de schoonheid van Al Ula weerspiegelen, waardoor het volgens Guinness World Records het grootste spiegelgebouw ter wereld is. De grote concerthal waar optredens, concerten, kunstprogramma’s en filmhuisfilms te zien zijn, ontpopt zich als een cultureel centrum op wereldschaal. Althans, dat is het streven van Saoedi-Arabië!
Videos over de woestijn
Deze video geeft een algemene indruk van onze rit door deze woestijnen:
En deze video geeft een indruk van hoe we in de woestijn kamperen:
Ben er even voor gaan zitten, met een kopkoffie en de houtkachel aan. “Winter in Drenthe”. Genoten van jullie verslagen en met name de ontmoetingen met mensen in die mooie omgeving. Gastvrijheid groot, schrijven jullie. Ondanks taalbarrière.
Boeiende toekomst gewenst en rij voorzichtig.
Indrukwekkend hou mooi de woestijn kan zijn en hoe aardig mensen kunnen zijn. Knap dat jullie dat zo op je eentje durft en kan doen. Wij genieten ervan. Stay safe, fijne feestdagen en een goed begin. Groetjes sjan en Frank.