Kamperen in Botswana

Tijdens onze eerste twee nachten in Botswana hadden we enkele bijzondere ontmoetingen.

De eerste nacht brachten we door in Ghanzi, een stad op de route vanaf de Namibische grens naar de Okavango.

Overigens even over de grensovergang, onze eerste Afrikaanse, een bijzondere ervaring. Geen foto’s, dat wordt niet op prijs gesteld bij overheidsgebouwen. Na de plichtplegingen aan de Namibische kant van de grens, invullen van een exit-formulier, stempelen van de paspoorten en bij het volgende loket afstempelen van het Carnet de Passages. Goed dat ik van tevoren even gelezen heb hoe e.e.a. moet gaan zodat ik de ambtenaar nog even kan corrigeren als hij stempelt en schrijft.
De Botswaanse kant is wat ingewikkelder, vooral ook omdat er voor ons een groep Chinezen is binnengekomen die blijkbaar hun paspoorten kwijtgeraakt zijn. Gelukkig komt er op een gegeven moment een ambtenaar van de exit-balie bij die onze paspoorten onder handen neemt. Bij de customs-desk moet ik de jonge dame uitleggen wat het Carnet inhoudt en hoe ze het moet invullen, samen met haar collega komen ze er wel uit en even later kan ik aansluiten bij de betaal-balie. We moeten 270 Pula betalen (ong. € 23) voor maximaal 3 maanden wegenbelasting en verzekering.

De weg in Botswana is, in tegenstelling tot wat de Lonely Planet ons vertelt, prima, goed asfalt waarop je goed kunt doorrijden (ong. 85 km/h voor Milady).

In Ghanzi hebben we de keuze uit verschillende campsites, die in het centrum van de plaats is vol dus we kiezen degene het dichtst bij de stad, Thakada Bush Camp, mooi gelegen op enkele km’s 4×4-pad vanaf de hoofdweg.

Als we na zonsondergang een biertje drinken in de bar worden we verrast door een prachtig verlichte waterpoel waar diverse dieren hun dorst lessen.

We zien Gnoes, Impala’s en gemsbokken, die overigens ook op het menu van het restaurant staan…

Op donderdag reizen we verder richting het noorden aan de westkant van de Okavango-delta. We komen uit in Guma, maar niet voordat we een behoorlijk pittig zandpad hebben moeten overwinnen. Zo’n 8 km 4×4-zandpad in low-gear met stukken waarbij we niet boven de eerste versnelling komen. (Ik had de bandendruk moeten verlagen!) Het was hard werken voor mij als chauffeur als voor Milady, ook Sonja had het zwaar, zij zat achterin de auto omdat we een man meenamen die ons de weg kon wijzen.

De camping, Guma Lagoon Camp was geweldig! Direct gelegen aan de Okavango-delta, prachtige schaduwrijke kampeerplekken onder de vogelrijke bomen. ’s Avonds krijgen we daarvan een mooi voorbeeld, een uil strijkt neer in de boom boven onze stoelen.

Het wordt iets te gortig als de uil besluit ons dekbed als hangplek te gebruiken, dat hebben we liever niet en Sonja haalt gauw het luchtende dekbed naar binnen.