Het laatste stukje (Zuid-)Afrika

[Na ons intensieve avontuur in Lesotho waren we wel toe aan wat ontspanning bij het rijden, we zitten immers in onze laatste veertien dagen.

De afgelopen nacht in Lesotho was hectisch (kort en piekerig vanwege het probleem aan Milady) en vermoeiend. Gelukkig valt het weer vandaag mee, de zon schijnt en de temperatuur is zomers, heerlijk weer om weer een nieuwe horizon te ontdekken. We willen een paar dagen zee en zon opdoen.
Op de Garmin geven we Coffee Bay aan en kiezen voor de “snelweg mijden” optie. Deze route leidt ons vanuit de grensovergang bij Ramatseliso/Ramatsediso via Maluti waar we eerst onze brandstoftanks weer volgooien. Zoals eerder gezegd, de tocht in de bergen vroeg veel vermogen van Milady en dus was het brandstofverbruik ook veel hoger. We rijden overigens al maanden zonder brandstofmeter op het dashboard, er is neem ik aan een draadje los getrild en dat kan ik niet gemakkelijk gevonden krijgen, een klusje voor thuis. Én, de achterste brandstoftank is opnieuw gaan lekken dus die kan niet te vol getankt worden, zo’n 30 liter maximaal… Het was zo de laatste dagen een beetje gokken hoeveel we nog konden rijden, dus we zijn behoorlijk opgelucht dat we het tankstation in Maluti vinden.

We rijden door naar Matatiele en doen daar wat inkopen bij de lokale supermarkt en ik koop nog wat elektra-stekkertjes voor Milady.

Carmen, onze garmin, leidt ons vervolgens langs de R56 die hier en daar opgebroken is voor onderhoud.

De rit is behoorlijk vermoeiend en het slaaptekort begint me parten te spelen om een uurtje of twee/drie. We zoeken een plekje om even te kunnen ontspannen en komen bij de Tsitsa Falls Backpackers uit. We besluiten er te blijven voor de nacht, lekker even een middagdutje doen en verder heerlijk ontspannen in de schaduw met een boek en een prachtig uitzicht op de vallei met de watervallen.

’s Morgens vul ik de watertank met vers regenwater van de Backpackers en zetten we koers richting Coffee Bay. Maar goed dat we die weg gisteren niet meer genomen hebben. Het eerste deel tot Mthatha rijdt prima, goed geasfalteerde weg zonder potholes. Helaas heeft Carmen weer een alternatieve route gevonden en belanden we vrijwel direct op een onverharde weg waar we zekerheidshalve niet sneller dan 25-30 km/u kunnen rijden. We komen ook veel verlaten auto’s en auto’s met pech tegen, dit is een echte Afrikaanse ruwe weg! Na letterlijk uren rijden komen we vlakbij Coffee Bay weer op de verharde weg die, als we terugkijken op de kaart, helemaal vanaf Mthatha blijkt te lopen, hmmm.

De Coffee Bay Backpackers and Campsite heeft een plekje voor ons aan de overkant van de riviermonding, een mooie kans om nog een keertje door het water te rijden, haha.

[kad_youtube url=”https://youtu.be/R_IAF9Ccu-8″ width=800 height=600]

Als we een drankje doen komt er een koe over het terras lopen…

Het is een lekker plekje, we bestellen (gratis) eten bij de backpackers en met een lokale visser spreken we af dat we morgen z’n kreeften zullen kopen.

Helaas begint het die avond weer te regenen en houdt het ook de hele nacht verder niet meer op. Ons plan om nog een dagje op het strand te blijven valt daarmee letterlijk in het water.

We rijden daarom maar weer verder richting Port Elisabeth, vrijwel helemaal via de N2 waar we weinig van de landschappen zien omdat het ook de hele dag nog regent. Als we eindelijk de zon door de wolken zien komen is het eind van de middag en vinden we een kampeerplek bij Grahamstown, Makana Resort. Een wandelingetje over het resort leert ons dat het echt laagseizoen is, nu, het zwembad is halfleeg, het restaurant is dicht en de receptie is onbemand. Alleen de portier is aanwezig en vervult tevens de taak van receptionist.

Grahamstown blijkt een mooi oud stadje te zijn waar we de volgende ochtend nog even rondkijken en een kop koffie en thee drinken.

Daarna vertrekken we richting Port Elisabeth en met een lekker zomerzonnetje wordt de temperatuur ook weer aangenamer, dat doet ons de regen van de afgelopen dagen weer snel vergeten.Onderweg besluiten we om af te slaan richting Addo Elephant Park. We nemen de N342, onverhard, maar vanaf Paterson is deze weer geasfalteerd en zien we zelfs vanaf de weg de olifanten in het park lopen. We vinden een gezellige kampeerplek bij The Homestead B&B and Campsite, een beetje kleine kampeerplekken, maar brandschoon sanitair en gezellige eigenaars. Via hen boeken we voor de volgende dag een safari in Addo en Schotia Game Park, een ervaring om niet snel te vergeten, kijk maar naar de foto’s en filmpjes hieronder en in deze fotoreportage.

[kad_youtube url=”https://youtu.be/qheRvmgpLtQ” width=800 height=600 ]

Bij het eten ’s avonds ontmoeten we nog een artiest die prachtige realistische tekeningen maakt.

Van Addo naar Port Elisabeth is het maar een kort stukje rijden en zo’n twee uur na vertrek bij The Homestead zoeken we een camping en komen uiteindelijk uit bij de Pine Lodge Resort uit waar we onze laatste dagen kamperen en van zon en strand genieten.

Op zondag 22-1 pakken we Milady in voor de reis en op maandagochtend rijden we samen met de shipping agent naar de haven van PE om onze trouwe metgezellin achter te laten voor verscheping naar Europa.

Het afscheid is even slikken, hoe zullen we haar terugvinden, straks over een paar weken in Zeebrugge?

Ondertussen heeft Sonja nog twee nachten geboekt bij Dempsey’s Self Catering Guest House, onze laatste nachten in Afrika, voorlopig. Jack en Cathy verwelkomen ons allerhartelijkst en in hun “double room” kunnen we ons nog even lekker terugtrekken vóór we de grote vliegreis naar huis terug maken.

Op 26 januari om half vier zijn we weer thuis…