Op weg naar Azië bezoeken we Bosnië en Herzegovina, in de Europese Balkan.
Onze eerste stop is het Una National Park met zijn ruige wegen, historische kastelen en donderende rivieren.
Una National Park
We besluiten een paar dagen door te brengen in het Una National Park met zijn uitgestrekte bossen, uitdagende heuvels en woeste rivieren.
De rivier de Una vormt grotendeels de westelijke grens tussen Bosnië en Kroatië.
In dit seizoen, herfst 2022, is de rivier gezwollen en stroomt snel in de Una-vallei van het Nationaal Park.
Kastelen
Veel kastelen en oude steden liggen op de top van strategische heuvels. We bezoeken Stari Grad Ostrovica dat hoog boven onze verblijfplaats Kulen Vakuf uitsteekt.
We volgen de aangegeven weg vanaf de hoofdweg R 408. Het leidt een steile weg op die later overgaat in een onverharde weg waarvan we ons afvragen of deze echt bedoeld is om met een auto te rijden. Onze Milady Landy is natuurlijk in zijn element en we rijden deze route graag.
Het kasteel is niet meer dan een ruïne, maar we hebben een prachtig uitzicht over het stadje Kulen Vakuf en de Una-vallei.
Watervallen
In het Una NP stromen drie rivieren samen. De Krka-rivier mondt uit in de Una-rivier nabij de Kroatische grens en komt uiteindelijk samen met de Unac-rivier bij Martin Brod. Samen vormen ze talloze watervallen.
“De Strbaki Buk-waterval is de grootste en bekendste waterval in het park. In de zomer wordt er zelfs geraft op deze enorme vloed van rivierwater.
We hebben geluk met het herfstweer, meerdere dagen regen hebben de rivier doen zwellen en de waterval is enorm.”
Een minder bekende waterval maar in dit seizoen nog indrukwekkender is de Martin Brod waterval. Het water dondert van verschillende kliffen en vindt zijn weg tussen struiken en bomen. De nevel van het water maakt onze kleding en bril nat.
Onverharde paden
Vanaf de Martin Brod waterval vinden we onze weg naar het zuiden het Nationaal Park in. Het pad dat we volgen loopt langs een spoorlijn aan de ene kant en de rivier de Una aan de andere kant. Een groot deel van de rivier vormt de grens tussen Bosnië en Kroatië.
Het pad is uitdagend, steil en rotsachtig. Sommige delen zijn glad door de regen die de afgelopen dagen is gevallen.
We komen twee locals tegen die het pad in de tegenovergestelde richting nemen. Zo weten we zeker dat er een einde komt aan deze trail.
Herinneringen aan de oorlog van de jaren 1990
De geschiedenis van het uiteenvallen van voormalig Joegoslavië is nog steeds zichtbaar in het landschap, de vervallen huizen en de talrijke begraafplaatsen die we op onze reizen passeren.
Veel kleinere en grotere begraafplaatsen herinneren aan de oorlog die van 1991 tot 2001 in deze Balkanlanden werd uitgevochten. Van 1991 tot 1995 werd in deze regio hevig gevochten.
De oorlogsgraven liggen overal verspreid in het park.
Het verbaast ons echter dat er zo lang na de oorlog nog steeds gevaarlijk bewijs voor is.
Waterkruisingen en een doorwading
De rivier de Una is gezwollen en stroomt op veel plaatsen buiten de oevers. De brug bij Martin Brod is vervangen door een tijdelijke Baileybrug. De ingestorte randen van de oude brug zijn nog zichtbaar.
De tweede brug die we oversteken is uitdagender. De stenen pilaren worden zwaar aangevallen door het donderende water en het wegdek is niet meer dan enkele houten balken en planken.
Het vergt enige overtuigingskracht om deze brug over te steken. Maar na een korte inspectie door Gert Jan besluiten we het nieuw aangelegde brugdek te gebruiken.
Hier ervaren we de gezwollen rivier volop, twee bergbeekjes stromen over het pad en we aarzelen om dit gedeelte over te steken.
Het einde van het pad
Uiteindelijk bereiken we het einde van het pad langs de spoorlijn en de rivier. Bij het oude grensstation kunnen we de spoorlijn over.
Het pad door het bos leidt ons naar een plateau met enkele huizen, we zijn weer in de bewoonde wereld.
We volgen onze OSMAnd GPS-kaart en nemen witte wegen op de kaart, in de verwachting dat het verharde of in ieder geval meer beschaafde wegen zullen zijn.
Bij het stadje Drvar bereiken we de hoofdweg en kunnen we via de R-408 terugrijden naar Kulen Vakuf.
Eng hoor, zo’n bruggetje zonder leuningen. Maar allemaal wel heel indrukwekkend. En dan te bedenken dat er nog veel meer van dit soort ruige dingen aankomen! Veel plezier er mee.
Ja, dat bruggetje was wel spannend. En inderdaad we maken nog veel meer mee dat niet op video of foto gedocumenteerd is of wordt. Maar we doen ook in de toekomst weer ons best om nieuwe verhalen te publiceren in woord of beeld.
Hoi Sonja en Gert Jan, weer veel leesplezier beleeft aan jullie mooie avonturen. Ga zo door en het geeft ons goede indrukken over de schoonheid van alle landen. Die landen mogen jullie dankbaar zijn voor zulke mooie reclame. Veel plezier en nog vele mooie kilometers.