We genieten van de natuur van de Koerse Schoorwal in Litouwen. We bezoeken de voormalige zusterstad van Etten-Leur, Siauliai. Daarna een mooie rit door het Litouwse platteland en een bezoek aan het pleeggezin van Zofia en Aloyzius Kairiai. De hoofdstad Vilnius verkennen we aan de hand van onze lokale gidsen Odeta en Germantas.
De Koerse Schoorwal
De route ernaartoe
Na onze reis door Estland en Letland, de andere twee Baltische Staten, steken we de grens met Litouwen over.
We rijden verder langs de Baltische kust en komen aan in Klaipėda, de stad is niet interessant, maar Odeta gaf ons de tip om vooral door te reizen naar Nida. Na enig zoekwerk vinden we de ferry die van Klaipėda naar Smyltine, gemeente Neringa, vaart, in dit seizoen zo ongeveer eens per half uur.
Het stormt flink met schuimkoppen op de Koerse lagune, maar de ferry neemt ons veilig mee naar de overkant.
Er loopt één doorgaande weg van noord naar zuid over het Litouwse deel van de Koerse Schoorwal. Zo’n 20 kilometer vanaf de ferry moeten we door een toegangspost voor het natuurgebied, we betalen € 5,00 voor onze auto (de dame vraagt nog of dit een camper is (€ 15,00), maar wij zijn onvermurwbaar, dit is een auto😊).
Als we aan de zuidkant in Nida aankomen – verderop ligt de Russische grens en daar kunnen we niet overheen – doen we nog wat boodschappen en besluiten we een slaapplek voor de nacht te zoeken.
We vinden deze parkeerplaats op Park4Night en zoeken een plekje tussen de bomen, beschutting voor de stormachtige wind.
Het strand
De volgende ochtend is de wind gaan liggen en kunnen we een frisse strand- en duinwandeling doen.
Thomas Mann
De Duitse schrijver en Nobelprijswinnaar Thomas Mann heeft in de ’30-er jaren van de vorige eeuw een vakantiehuis in Nida laten bouwen. Hij heeft daar enkele zomers kunnen werken en met zijn gezin verblijven tot de nazi’s hem dat onmogelijk maakten. Het huis is tegenwoordig een museum waar in een videofilm een mooi beeld van Manns leven op de Koerse Schoorwal wordt gegeven.
We kunnen ons voorstellen dat Mann hier geïnspireerd raakte.
Uit het verhaal van Thomas Mann hebben we begrepen dat de duinen aan de zuidzijde van Nida erg mooi zijn, we rijden ernaartoe en zien er de zon ondergaan.
Nu, in de winter is dit al prachtig, hoe zal dat in de zomer zijn?
Siauliai
Stedenband met Etten-Leur
De Litouwse stad Siauliai heeft vanaf eind ’80-er jaren een stedenband met Etten-Leur -onze thuis-gemeente – gehad. Deze stedenband is nu opgeheven, maar wij willen toch graag een indruk opdoen van deze stad in de huidige tijd. De stedenband was vooral in de ’90-er jaren belangrijk voor de ontwikkeling van de stad, nu blijkt de stad welvarend en goed ontwikkeld te zijn, mooi om te zien.
Goed dat de band met Etten-Leur nog niet helemaal uitgewist is en dat er ruimte is voor expressie in de vorm van beeldende kunst.
Heuvel der Kruisen
Op zo’n 10 kilometer van de stad ligt de Heuvel der Kruisen. In dit bedevaartsoord zijn in de loop van ongeveer 190 jaar vele tienduizenden kruisen geplaatst door bedevaartgangers. Erg indrukwekkend om te zien en in stilte te beleven.
Zofia en Aloyzius Kairiai
In de buurt van Siauliai wonen Zofia en Aloyzius Kairiai. Via Christine de Kwant, een vriendin van ons uit Etten-Leur, komen we in contact met hen. Zij zijn al, bijna zolang als de stedenband van Siauliai en Etten-Leur begon, pleeggezin voor weeskinderen. Ook nu, als we hen bezoeken, lopen er op hun boerderij 7 kinderen rond in de leeftijd van 4 tot 14 jaar.
We hebben al diep respect voor deze mensen als we hen ontmoeten en ervaren hoe liefdevol ze dit werk doen. Als we dan ook nog vernemen dat ze al 69 en 71 zijn wordt onze bewondering voor deze bijzondere mensen alleen maar meer.
Ze bieden ons aan om bij hen te overnachten en stellen voor dat we het gastenhuis gebruiken. Maar eerst krijgen we een avondmaaltijd van kaas-omelet met brood en versgeperst groentesap. Daarna worden we in het gastenverblijf verwend met een heerlijk haardvuur en comfortabele stoelen. Ondanks het feit dat het huis ingericht is voor kinderen, overal liggen speelgoed, kinderboeken en spelletjes, hebben we het huis voor onszelf.
’s Ochtends worden we verrast met een stevig ontbijt, een flink stuk zalm en witte vis en proberen we uit te leggen dat we weer verder gaan reizen. Communicatie is lastig, Zofia en Aloyzius spreken alleen Litouws en de kinderen die een paar woordjes Engels spreken zijn naar school.
Zofia en Aloyzius kijken nog even bewonderend naar ons huis op wielen en we vertrekken richting Vilnius.
Vilnius
Odeta en Germantas ontvangen ons hartelijk in de stad Vilnius
In Vilnius zijn we uitgenodigd bij Odeta en Germantas. Odeta heeft bij ons gelogeerd in 2009 in het kader van de stedenband tussen Siauliai en Etten-Leur.
We hebben via Facebook contact gehouden en nu ontmoeten we elkaar opnieuw in een totaal ander leven.
Als we in de loop van de middag bij Odeta en Germantas aankomen worden we als familie verwelkomd. Na een kopje koffie met Litouwse lekkernijen neemt Odeta ons meteen op sleeptouw om een eerste indruk van de stad te krijgen.
Steeds weer weet Odeta een verhaal of toelichting te geven bij wat we zien. Maar dit gebouw is extra bijzonder, hier werden de onafhankelijkheidsonderhandelingen met de Sovjetunie gevoerd in 1991.
Eten doen Odeta en Germantas vrijwel altijd buiten de deur en ze nemen ons graag mee om traditionele Litouwse gerechten te proeven.
We genieten van het verwennen en delen onze ervaringen met deze enthousiaste jonge mensen die in korte tijd vrienden zijn geworden.
Na een lange gezellige avond en een goede nacht in een goed bed gaan we opnieuw de stad in met Odeta en Germantas. We bezoeken het koninklijk paleis dat vanaf 2002 opnieuw opgebouwd is op de restanten van de geschiedenis van Litouwen.
Het spijt Odeta dat ze op vrijdagmiddag al afscheid van ons moet nemen, vandaag is haar moeders verjaardag en morgen is het feest.
Spijkers uit de winterbanden verwijderen
Wij zoeken een plekje op de stadscamping Downtown Forest Hostel and Camping. Ik moet de spijkers die ik in de banden heb gedraaid verwijderen, die zijn verboden in Polen.
Ondanks dat het de laatste dagen weer flink gesneeuwd heeft, is het op zaterdagochtend droog en kan ik dus goed aangekleed m’n werk doen.
Één voor één haal ik de wielen van de auto en draai met m’n accuboor de studs uit elke band, een kleine honderd per wiel.
Het kost me alles bij elkaar een uurtje of drie, maar dan zijn alle spijkers weer uit de banden en kunnen we straffeloos op weg naar Polen gaan.
Monnikenwerk, die studs! Kun je ze wel opnieuw gebruiken? Of is het eenmalig?
Ja, het is best wat werk, maar de studs die je eruit haalt zijn vrijwel allemaal opnieuw te gebruiken. Wel is het zo dat er zo’n 5-10% verdwenen is, eruit gevlogen tijdens het rijden of zo.
Haha, gewoon foetsie… Gaan jullie ze nog nodig hebben op IJsland, denk je?