De Marokkaanse Sahara (1)

Een afwisselend avontuur

Alles ten zuiden en oosten van het Atlasgebergte wordt als Sahara beschouwd, de rode zandduinen, maar ook de kale steenvlaktes en de dorre duinlandschappen van Plage Blanche. We willen een zo compleet mogelijke indruk krijgen, dus we nemen de tijd om deze bijzondere streek te verkennen.

Mirleft en Legzira

Nog even genieten we van de rust, de zee en de luxe van een kampeerplaats in Mirleft, bij de auberge/camping le Nomade is er ruimte om onze Milady een plekje te geven en Sonja geniet ook…

Het stadje Mirleft is zoals vele Marokkaanse, een straatje met winkels, er wordt veel gebouwd en nieuwe voorzieningen aangelegd, alles heel herkenbaar, heel Afrikaans.

Één van de highlights van de Marokkaanse kust is de rotsboog bij Legzira. Bij laag tij kan je er onderdoor lopen, vanuit het gehuchtje Legzira – een paar restaurantjes en hotelletjes aan de kust – lopen we zuidwaards richting de rotsboog, een mooie wandeling over het rustige strand.

Guelmin en omgeving

Geulmin ligt midden in het woestijnlandschap van de Sahara, dit is echt anders dan de kust of de bergen.

Dankzij Peter, een Nederlander met jarenlange Marokko-ervaring die ons aanspreekt bij de Marjane supermarkt, vinden we de bron bij Fask. Een prachtig plekje om de nacht door te brengen met kamelenkaravanen die passeren en natuurlijk de warmwaterbron.

Tan-Tan

Na een middag en een nacht relaxen bij deze bron rijden we door naar het zuiden, op weg naar Tan-Tan. Op aanraden van andere reizigers nemen we de piste (onverharde weg) naar Plage Blanche. Dit wordt een eerste ervaring met het zoeken naar de juiste weg via de papieren Michelin-kaart in combinatie met de open-street-maps-kaart van OSMAnd.

Aan het eind van de middag vinden we een kampeerplek bovenaan de rotsenkust die het strand verbindt met de stenenwoestijn, vlakbij een militaire post.

Onderweg komen we steeds meer Land Rovers tegen, bijvoorbeeld deze van vissers langs de kust…

en deze sleepauto.

Deze ouwetjes doen nog prima dienst.

We rijden via de piste richting Tan-Tan en genieten nog een laatste keer van de prachtige Atlantische Oceaankust.

Van Tan-Tan naar Tiglit

Zo’n 25km ten noorden van Tan-Tan nemen we de piste naar het oosten, we rijden door een woestijnlandschap zoals je je het voorstelt. Dorre vlaktes, bergachtige paden, zandduinen en groene oasen wisselen elkaar af, we genieten van elke kilometer.

Rond de middag komen we aan bij een oase waar struisvogels worden gekweekt, we stappen even uit om te kijken en worden meteen geïnviteerd om thee te komen drinken. Even later blijkt dat er ook een maaltijd is bereid en dat van ons verwacht wordt dat we mee-eten, Sonja bij de vrouwen en ik bij de mannen, best bijzonder, maar niet helemaal ons ding…

Aan het eind van de dag, het begint al een beetje te schemeren, vinden we een plekje in de oase van Tiglit. Park4Night geeft hier nog geen overnachtingsmogelijkheid (nu wel, die hebben wij toegevoegd), dus we vragen bij het overheidskantoortje langs de weg of we hier mogen staan. Geen probleem, we krijgen zelfs een extra beschutte plek in verband met de harde wind.

De volgende ochtend vertrekken we bijtijds en worden we weer verrast door het ene na het andere indrukwekkende landschap. Volgens de kaart en OSM is deze weg een piste, we zijn dan ook blij verrast dat hier een prachtige nieuwe asfaltweg ligt.

Foum-el-Hisn en Icht

We volgen een bordje naar de rotstekeningen nabij Icht en worden, als we ernaar vragen in een nabijgelegen oase, door Rachid rondgeleid op de nabijgelegen berg.

We bieden hem wat dirhams aan voor zijn bewezen diensten, maar daar wil hij niets van weten. Hij vertelt ons zelfs dat we met plezier kunnen overnachten in de oase tussen de huizen en de berg.

’s Avonds ontmoeten we Hassan en Abdelrahim, student Engels en student rechten, zij nodigen ons uit om de volgende dag samen op te trekken zodat ze ons wat van de omgeving kunnen laten zien.

’s Ochtends worden we ontvangen bij de familie Abouri, Hassan is net wakker als we aankomen. Zijn zussen Zainab, Habiba, Zahra en Fatma zijn allerhartelijkst en ontvangen ons met thee en zoetigheden, koekjes, dadels, noten, honing, brood en notenpasta. We hebben meteen een leuk gesprek met de familie en Abdelrahim al moeten we schakelen tussen Engels, Frans, handen-en-voeten-taal en hier en daar een woordje Amazigh of Arabisch. Vader Abouri komt ook nog even kennismaken en weet zich nog een paar woordjes Nederlands te herinneren van de 8 maanden die hij in de buurt van Venlo heeft gewerkt in de jaren ’70: “goejedag mevrouw, goejedag meneer“.

Na de thee maken we een wandeling door het stadje Foum el Hisn en zien de irrigatiewerken die ervoor zorgen dat hier de nodige gewassen verbouwd kunnen worden.

Daarna wordt er een lunch voor ons geserveerd, couscous met groenten (en rundvlees voor mij en onze gastheren) en fruit toe.

In de middag bezoeken we Icht en de nabijgelegen stuwdam.

Op de terugweg naar Foum-el Hisn stoppen we bij een controlepost van de Gendarmes en vraagt Hassan of we toestemming kunnen krijgen om bij hen thuis te slapen. Dat blijkt een hele papierwinkel met zich mee te brengen, dus daar zien we maar van af. We zetten Abdel thuis af en nemen nog afscheid bij de familie Abouri. We worden overladen met allerlei kleine cadeautjes en moeten natuurlijk nog thee drinken voor we verder rijden naar de camping in Icht.

Icht naar Tafraoute en Tata

Omdat we op zondag met Omar afgesproken hebben in Foum-Zguid hebben we nog wat tijd om een extra rondje door de Anti-Atlas te maken. We nemen de hoofdweg van Icht naar Tafraoute, mooie rit door oasen in de bergdalen en langs uitdagende slingerwegen in de bergen.

Vlakbij Tafraoute worden we door de Lonely Planet attent gemaakt op de ‘Pierres Bleues’ van de Belgische kunstenaar Jean Verame. Het oorspronkelijke kunstwerk is al vele keren overgeschilderd, maar het blijft een interessant markeringspunt in het landschap.
Het is trouwens opvallend dat hier, hoog in de bergen, de amandelbomen al volop in bloei komen.

In Tafraoute vinden we een mooie kampeerplaats tussen de palmen van de oase, net als vele Europese overwinteraars die hier ook een mooi plekje gevonden hebben. We worden aangesproken door Hassan Elmzare en we spreken af dat we de volgende ochtend de auto bij zijn garage langs brengen om de dynamo te laten nazien.

De dynamo wordt gedemonteerd en er wordt ook nog een verbrande draad ontdekt. De dynamo krijgt een servicebeurt (nieuwe koolborstels en schoonmaken) en de draad wordt heel netjes vervangen. Ondertussen worden ook de draagrubbers van het luchtfilterhuis vervangen, die zijn afgebroken of helemaal verduurd.

Ook de weg van Tafraoute naar Tata is over het algemeen goed, hier en daar wat smal en hier en daar is het asfalt weggespoeld door de soms heftige regenbuien die hier blijkbaar ook voorkomen.

In Tata blijken de campings in de stad allemaal hutjemutje vol te staan met campers zij-aan-zij. We slapen daarom op de kampeerplaats bij Dar Ouanou, heerlijk rustig en uitstekende voorzieningen, goede douches en sanitair en voldoende ruimte om te staan.

De volgende dag hebben we met Omar in Foum Zguid afgesproken, hij beveelt ons camping Khaima Park aan, dus daar rijden we in de loop van de dag op na weer een mooie rit door bergen en woestijn.

Eind van de middag ontmoeten we Omar, nadat we thee gedronken hebben op de camping neemt hij ons mee de stad Foum-Zguid in en zien we mooie plekjes die we zonder hem niet zouden hebben ontdekt.

Uitdagende rit door de Sahara

Omar zal ons begeleiden door de Sahara.
Tot nu toe hebben we min of meer gebaande wegen en pistes genomen, met Omar hebben we afgesproken dat hij ons iets verder de woestijn in zal nemen. Dat lukt…

… en ’s avonds kunnen we moe en voldaan genieten van de relatieve luxe van het kamp in Erg Shigaga aan de rand van de Iriki-vlakte.

Na een stille nacht in de woestijn met een prachtige sterrenhemel ontbijten we vroeg om alweer om 9 uur te kunnen vertrekken. Ik vraag Omar om ons ook de duinen in te nemen met de auto zodat ik met hem samen wat ervaring kan opdoen, geweldig om te doen.

Sonja maakt van de gelegenheid gebruik om het zand dat ze 4 jaar geleden uit de woestijn heeft meegenomen terug te geven.

Daarna gaat de rit weer door de afwisselende stenen- en zandvlakten en langs duinenrijen. We bezoeken de Oase Sacré, een oase waar joodse nederzettingen in de buurt zijn en in de loop van de eeuwen vele grafheuvels zijn gegraven.

Er is ook een oude Land Rover achtergelaten waar we wat foto’s van maken en die Omar aan een grondige inspectie onderwerpt.

Bij een drinkplaats zien we een groep ezels rondhangen, Omar start de pomp en de drinkbakken vullen zich met water waaraan de ezels zich tegoed doen.

Even later komt een grote groep kamelen zich ook laven aan het water.

In Zagora rijden we naar Garage Sahara om de auto door te laten smeren na de beproevingen in de woestijn, maar daarover later meer…