Georgië | Europa in Azië (deel 1.2), Gori tot de Armeense grens

Wanneer we de grens van Turkije naar Georgië oversteken, merken we meteen dat dit land anders is, meer Europa in Azië. Dit deel 1.2 beschrijft onze reis van Gori naar de Armeense grens.

Voor dit deel van de reis beperken we ons tot een deel van het noorden en het oosten van Georgië. De stad Tbilisi, het Kaukasische hooggebergte en het zuiden van het land zullen we later bezoeken. In deel 1.2 beschrijven we onder andere de hoogtepunten van deze reis: de overdekte markt van Telavi; het Vashlovani NP en ons verblijf in Udabno.

De onderstaande kaart geeft onze reis door Georgië weer (klik op de kaart om de details te zien).

Uplistsikhe

Als we vanuit Gori naar het oosten rijden komen we langs de archeologische vindplaats van Uplistsikhe, een stad die stamt uit de ijzertijd met een orthodoxe kerk. De stad is uitgehouwen uit de rotsen en met wat fantasie kan je je voorstellen hoe mensen hier door de eeuwen heen leefden en werkten, onder andere aan het maken van traditionele Georgische wijn.

Mtscheta

We overnachten in Mtscheta want we hebben opnieuw afgesproken met Filip en Roksana om hier samen wat te eten. Zij zijn – in hoog tempo – op weg naar Mongolië, China en later nog Saoedi Arabië met hun Toyota HiLux.

We vinden een plekje om te overnachten op de betaalde parkeerplaats in Mtscheta en gaan samen op pad om wat te eten en vooral om (sterke) reisverhalen uit te wisselen.

De volgende ochtend vertrekken Roksana en Filip weer vroeg op pad richting Rusland en Kazachstan. Wij gaan nog even het stadje in, de orthodoxe kerk is een bezoekje meer dan waard.

Aan de oostkant van de stad, bovenop een bergtop, ligt het Dzjvariklooster. Het klooster wordt druk bezocht door binnenlandse en buitenlandse dagjesmensen die met ons genieten van het mooie uitzicht over de stad.

De markt van Telavi

Naarmate we verder naar het oosten rijden worden de panorama’s wijder en lijken de bergen hoger te worden. We komen minder mensen tegen en meer koeien- en schaapskuddes.

We rijden de stad Telavi in om de markt te verkennen, de stad zelf vinden we niet heel interessant.

Sopho’s Winery

Kacheti is de wijnregio van Georgië, we rijden door kilometers wijngaarden en genieten van de vergezichten en de bloeiende klaprozen en amandelbomen.

Via via hebben we de aanbeveling gekregen om Sopho’s Winery te bezoeken. Deze wijngaard is ontwikkeld door Bredanaar Yvo en zijn partner Sophia. Zij zijn nu zo’n 5 jaar bezig met hun wijngaard en de productie van kwaliteitswijnen. Vandaag wordt de rode wijn gebotteld, dus er moet aangepakt worden. We krijgen daarom een korte rondleiding en slaan de proeverij over.

Later proeven we de wijn die we hier kopen, lekker fris met een duidelijke tannine afdronk, een typische Georgische wijn.

Vashlovani NP

Onze volgende “stop” is Vashlovani National Park, voor ons een hoogtepunt van onze reis door Georgië.

Dag 1: vergunning en een eerste indruk

Voor we naar het Vashlovani NP kunnen vertrekken moeten we eerst een vergunning halen om te kunnen reizen in het grensgebied met Azerbeidzjan. Deze vergunning halen we bij de Administration of Vashlovani Protected Areas (41.46264, 46.10379) in Dedoplistskaro. De medewerkster spreekt uitstekend Engels en geeft op onze OsmAnd GPS kaart een aantal herkenningspunten aan, de kosten zijn 25 Lari (€ 9,50). Zo kunnen we een route door het park plannen. Kamperen kan bij de rangerpost en op de camping bij de grensrivier. Bij alle uitleg die ze geeft over de topografie van het park en de gazelles die er te spotten zijn, geeft de medewerkster ook aan dat, als het geregend heeft, de paden glad kunnen zijn. Vooralsnog ziet de verwachting voor de komende dagen er goed uit, dus we vertrekken met goede moed.

Het park is overigens alleen toegankelijk met een “kleine” 4-wiel aangedreven auto, grote trucks worden niet toegelaten.

Als de formulieren zijn ingevuld moeten we voor de echte vergunning naar de grenspolitie (41.47280, 46.08424), we moeten buiten het hek wachten tot de dienstdoende militair ons formulier terugbrengt.

We rijden door de velden en valleien richting het park, alles staat in bloei, de natuur verwelkomt het voorjaar uitbundig.

De verharde weg naar het oosten gaat over in een verharde weg met potholes, Milady begint te kreunen. Als ik onder de auto kruip zie ik dat er zand en steentjes tussen het spatscherm (mudshield) en de remschijf zitten. Een beetje verbuigen van het spatscherm geeft wat ruimte…

Bij Kasritskali gaan we rechtsaf naar het zuiden, het Vashlovani NP in. Het is een heldere dag met een lekker zonnetje en we rijden steeds dieper het park in. Golvende landschappen gaan over in wat diepere valleien.

Vervolgens nemen we het pad naar de Bear Ravine picknickplaats (aangeraden door de medewerkster: 41.23776, 46.36535), een prachtige route door de droge rivierbedding.

’s Avonds zoeken we een plekje bij de rangerpost (41.21555, 46.43341), een primitieve kampeerplek met alleen een droogtoilet als voorziening. Maar, het is uitermate rustig en we kunnen een prima plekje vinden voor onze Milady Landy.

Dag 2: naar het oosten

De volgende dag is opnieuw zonovergoten en we rijden dieper het park in, richting oost. Vanaf het hooggelegen plateau kijken we de diepte in richting de grensrivier met Azerbeidzjan. De uitgesleten canyons bieden een schuilplaats voor allerlei wild en vogels.

Als we de canyon inrijden wordt het pad smaller en het landschap dramatischer.

Bij de post van de grenspolitie worden onze papieren gecontroleerd, paspoorten en vergunning, geen probleem.

Aan het eind van de dag vinden we een mooie overnachtingsplek op de kampeerplaats langs de grensrivier (41.11109, 46.64690). We worden verwelkomd met een glaasje wijn door Chiara en Louis, een Italiaans-Engels stel dat we al eerder ontmoet hebben. Zij werken in een ski-gebied in Georgië en zijn even een paar dagen op rondreis. ’s Avonds maken we een vuurtje en we koken samen met Chiara en Louis een lekker stoofpotje in de dutch oven. Later sluiten ook Andrew en zijn vader aan, we hebben eten genoeg. Andrew heeft z’n vader getrakteerd op deze reis voor zijn 60-ste verjaardag, pa is voor het eerst op reis buiten Polen.

We hebben een gezellige avond samen en spreken af om morgenochtend samen verder te rijden.

Dag 3: regen

Na onze genoeglijke avond bij het kampvuur worden we de volgende ochtend wakker met miezerregen. Het heeft de afgelopen nacht ook flink geregend en alles is nat. We glibberen naar de ranger en vragen of onze voorgenomen route, langs de rivier naar het noorden, mogelijk is. De taalbarrière wordt opgelost met zijn satelliettelefoon, andere telefoonontvangst is hier onmogelijk. Hij belt het bezoekerscentrum in Dedoplistskaro en de medewerkster die ons eerder hielp vertelt dat bij deze omstandigheden de voorgenomen weg niet begaanbaar is. We gaan dus terug via het pad dat we gisteren genomen hebben.

Chiara en Louis gaan in hun kleine 4×4 Nissan voorop, daarna volgen wij met Milady en achter ons sluiten Andrew en z’n vader aan met hun gehuurde Toyota Hilux. Als hekkensluiter volgt nog een Pools gezin met 3 tienerkinderen, ook in een gehuurde Hilux.

Het rijden gaat goed, tot we een steile helling op moeten. De Nissan redt dat niet en glibbert weer naar beneden. Ik besluit om te proberen boven te komen zodat ik met m’n lier de Nissan omhoog kan helpen. Met veel moeite lukt het me de helling op te komen, in lage gearing, met de 4×4 sper aan kan ik op vol vermogen en met veel toeren boven komen.

Eenmaal boven blijkt de lierkabel nog te kort om de Nissan te bereiken, dus moeten al m’n sleepkabels aan elkaar verbonden worden en helpen we de Nissan met handkracht nog een stukje de helling op. Dan doet de lier z’n werk en kunnen Chiara en Louis rustig aan de helling oprijden met hulp van de lier van Milady Landy.

De rest van de dag glibberen we door het park, de wegen zijn modderig en de hele dag valt er regen, soms een beetje miezer, soms een flinke bui.

Aan het eind van de dag hebben we bedacht om bij de rangerpost van dag 1 te slapen. Helaas komen we de laatste helling niet op, veel te glibberig. We moeten daarom langs de kant van de weg een overnachtingsplek zoeken in de hoop dat het weer beter wordt.

Dag 4: het klaart weer op

De volgende ochtend is de zon er weer en ook ’s nachts heeft het amper geregend. De tracks liggen er nog modderig bij, maar met stuurmanskunst en de power van Milady Landy kunnen we toch onze weg vervolgen om het Vashlovani NP te verlaten.

Udabno

De laatste paar dagen van dit eerste deel van onze Georgië-reis brengen we door in en rond Udabno.

David Garea en Natlismtsemeli kloosters

We rijden door Udabno en bezoeken het David Garea klooster als eerste. Het klooster is uitgebreid gerenoveerd en huisvest nog 3 monniken. We zijn niet heel enthousiast, maar nemen nog de moeite om naar de grotkerk te klimmen. Onderweg wijzen de grensmilitairen ons de weg. De grotkerk blijkt afgesloten met een hek waardoor we slechts een glimp kunnen opvangen.

Het Natlismtsemeli (of Johannes de Doper) klooster is veel minder toeristisch want moeilijk – alleen met 4×4 – bereikbaar. We worden hartelijk ontvangen door de enige kloosterling die voor ons de kerk met mooie fresco’s openmaakt.

Verblijf in Udabno

Na ons bezoek aan de kloosters besluiten we te overnachten in Udabno en wel achter het restaurant Udabno Terrace.

Dat blijkt een goede keuze, behalve het prima eten dat er geserveerd wordt tegen een goede prijs, kunnen we gratis kamperen en gebruik maken van de toiletten. Ook de hartelijke ontvangst door Datchi stellen we zeer op prijs, hij serveert het eten, verzorgt de drankjes en heeft voor iedereen een gezellig praatje.

Ook het gezelschap is prima, we maken kennis met Philip (Schot) en Katja (Duitse) die samen een hondenslee-bedrijf runnen in Noord-Finland. We hebben een gezellige eerste avond met hen en de volgende dag gaat Sonja samen met hen op pad. Ze bezoeken de rugby-finale van Georgië in Tbilisi, de wedstrijd gaat tussen Batumi en Rustavi. Rustavi wint met 24-22.

Het dorpje Udabno wordt vooral bevolkt door gevluchte Svaneten, na een aardverschuiving enkele decennia geleden zijn ze hierheen verhuisd. Er zijn enkele “markets”, kleine winkeltjes met de eerste levensbehoeften, een regiokantoor en een sportlocatie. Verder is het eigenlijk één grote open boerderij.

Later maken we nog kennis met Jan en Ineke Kruse, zij reizen met hun UAZ camper door o.a. Georgië en Armenië. Later zullen we ze nog vaker tegenkomen.

Grensovergang met Armenië

Bij de grensovergang met Armenië, duurt ongeveer anderhalf uur, komen we Ilse en Loes tegen die met hun Toyota Landcruiser op pad zijn richting Mongolië. ook hen zullen we nog vaker tegenkomen.

De grensovergang gaat gepaard met diverse formaliteiten:

• eerst paspoorten uit laten stempelen in Georgië (Sonja moet te voet de grens over);
• dan in laten stempelen in Armenië, paspoort en auto;
• dan auto-wegenbelasting betalen bij een apart loket en papieren laten opstellen bij een tweede loket.

Alles bij elkaar duurt dit zo’n 1,5 tot 2 uur.

De autoverzekering voor Milady Landy hebben we online geregeld via Armenian Single Window for Automotive for Armenian insurance companies, https://aswa.am/.