Georgië | Europa in Azië (deel 1.1), Batoemi tot Gori

Wanneer we de grens van Turkije naar Georgië oversteken, merken we meteen dat dit land anders is, meer Europa in Azië. Vooral Batoemi, de westelijke kustplaats aan de Zwarte Zee geeft ons een Europese indruk, met de hoge gebouwen, het drukke verkeer en de vele Toyota’s (vooral Prius) die hier rondrijden. Hoe meer we het land inrijden hoe meer we toch een meer Aziatische indruk van het land krijgen. De slechte wegen, de kleine dorpjes, het vee dat vrij rondloopt op straat en de geblokte en donkerharige mensen versterken deze indruk.

Voor dit deel van de reis beperken we ons tot een deel van het noorden en het oosten van Georgië. De stad Tbilisi, het Kaukasische hooggebergte en het zuiden van het land zullen we later bezoeken. Hoogtepunten van deze reis door Georgië zijn wat ons betreft de rit naar Ushguli, via Mestia; ons verblijf bij de rivier en het bezoek aan de watervallen van Martvili; de bijzondere kloosters en kerken en Baia’s wijnboerderij in Meore Obcha, Bagdati.

In deel 1.2 van Georgië: de overdekte markt van Telavi; het Vashlovani NP en ons verblijf in Udabno.

De onderstaande kaart geeft onze reis door Georgië weer (klik op de kaart om de details te zien).

Batoemi

Na de Turks-Georgische grens kunnen we, nog steeds in de regen, doorrijden naar Batoemi.

De stad Batumi doet erg Europees aan, na alle weken die we in Turkije doorgebracht hebben. Hoge gebouwen, brede avenues met veel verkeer, kerken met ongeschonden interieurs, goede restaurants en een mooi ingerichte boulevard met kunstwerken. Ook zijn overal nog kenmerken van de oude sovjet-architectuur zichtbaar.

We gebruiken een heerlijke lunch in “Go Vegan”.

De kunstwerken geven de boulevard letterlijk extra glans. Vooral het bewegende kunstwerk Ali en Nino van de Georgische beeldhouwer Tamar Kvesitadze maakt indruk op ons.

Op weg naar Ushguli

De stad is ons toch te druk, we zijn ondertussen gewend aan rust en ruimte om ons heen en verlangen terug naar de stilte. We nemen daarom de weg naar Mestia, aan de rand van de hoge Kaukasus. Onderweg verbazen we ons over vee dat vrij over en naast de weg loopt. Vooral ook de varkens die je hier ziet in tegenstelling tot de schapen in Turkije.

De weg naar boven, vanaf zeeniveau bij de Zwarte Zee tot ruim boven de 2.000 meter bij Ushguli is over het algemeen vrij goed.

De stadjes en dorpjes onderweg hebben hoge torens, gebouwd als verdedigingswerk.

Alleen de laatste 6 kilometers zijn onverhard en soms smal met scherpe bochten boven een diepe vallei.

We hadden ons voorgenomen vanuit Ushguli door te rijden richting het oosten. Maar als we boven aankomen blijkt de weg heel slecht en ook het weer zit niet mee. Het regent en sneeuwt soms en de aanstaande pas gaat over 2.800 meter, dat wordt iets teveel, dus we keren terug over dezelfde weg (P.S. dat is maar goed ook, half juni lezen we nog een verslag van een reiziger die vast kwam te zitten op deze hoge pas).

Martvili

Kamperen bij de rivier

We stoppen bij Martvili bij de rivier om de was te doen. Onderweg vanuit Ushguli heb ik de zwarte ton gevuld met schoon rivierwater en daar het wasgoed ingedaan met wat wasmiddel. Na een dag op de auto schudden is de was gedaan en kan deze worden uitgespoeld. De snelstromende rivier Abasha, waarlangs we een overnachtingsplek gevonden hebben, biedt de gelegenheid om de was te spoelen. Eerst hangen we de was onder de luifel op, later komt de zon erdoor en kan de was in de wind en de zon drogen.

In de loop van de middag, na onze lunch met pannenkoeken, worden we uitgenodigd door Pata en Lexus om van hun chacha (een lokale soort raki) te proeven.

Martvili Canyon

De rivier gaat iets stroomopwaarts van waar we overnacht hebben door een kloof, de Martvili Canyon. Hier kan je met een bootje doorheen varen om de watervallen die hier naar beneden storten te bewonderen. Het varen in de rubberboot is een beetje spannend voor Sonja, maar de rust en het kabbelen van het water maakt veel goed.

Op reis naar het oosten

Omdat de bergpas bij Ushguli niet begaanbaar was reizen we nu aan de voet van de Kaukasus naar het oosten. De wegen zijn prima en de landschappen wonderschoon. We genieten van het rijden en van de uitzichten. De talrijke rivieren geven kleur en beweging aan het landschap.

De slang

Als we een weggetje indraaien vinden we na een mooi kerkje, een waterval die aangeduid staat met een bruine wegwijzer.

Enthousiast loop ik naar de waterval om wat foto’s te maken, tot Sonja opeens verschrikt “een slang!” roept.

De slang kruipt weg in een holte tussen de stenen en lijkt verdwenen. Tot ik opeens zie dat hij toch aan de andere kant komt kijken…

Gelukkig loopt dit goed af, de slang gaat voor het “oog” van de camera. Achteraf horen we dat deze slang niet gevaarlijk is, maar schrikken is het wel!

Kloosters en kerken

De vele kloosters en kerken in Georgië hebben na de sovjet-tijd een opleving gekend, overal zien we herstelwerkzaamheden. Ook zien we dat de talloze iconen en fresco’s beter bewaard gebleven zijn dan in de christelijke gebedsplaatsen die we in Turkije bezocht hebben.

Nikortsminda Sint Nicolaastempel

De Nikortsminda Sint Nicolaastempel staat al meer dan 10 eeuwen in het Georgische landschap en is een mooi voorbeeld van de vele kerken en kloosters die we onderweg tegenkomen.

Gelati klooster

Het Gelati klooster is één van de grootste middeleeuwse orthodoxe kloosters en had in die tijd een belangrijke wetenschappelijke rol in het oude Georgië.

Het klooster is momenteel onder restauratie, maar desondanks krijgen we een mooi beeld van de vele fresco’s en de bijzondere architectuur van het complex.

Bagrati Kathedraal in Kutaisi

De Bagrati Kathedraal in Kutaisi is misschien iets te uitbundig gerestaureerd. Op de dag dat we de kathedraal bezoeken vinden er huwelijksinzegeningen plaats, interessant om mee te maken.

Baia’s Wine

Via Anne Mulkens, een oud-collega van Sonja, horen we van Baia’s Wine, een wijnhuis in het westen van Georgië. Bij het stadje Meore Obcha, Bagdati vinden we na enig zoeken en het volgen van de bruine wegwijzers, de wijnboerderij. De poort is gesloten, maar we bellen het telefoonnummer dat aangegeven staat en Baia vertelt ons dat er over 5 minuten iemand zal zijn om ons rond te leiden. Baia’s moeder, Tamara, komt even later het hek openmaken, samen met haar kleindochter. Zij leiden ons rond over de wijngaard. Later sluiten nog een Russisch stel en een Litouwse vrouw bij ons aan. Tamara legt ons uit hoe het Georgische proces van wijn maken verloopt.

We proeven de wijnen en krijgen daarbij heerlijke voorgerechtjes.

Later sluiten we aan bij Anna en Mattheus uit Polen, we hebben een gezellige avond met hen. Voldaan kunnen we op de parkeerplaats in onze eigen Milady in bed kruipen.

De volgende ochtend maken we nog kennis met Baia en kopen we nog een paar flessen wijn.

Gori, de geboorteplaats van Stalin

We bezoeken de stad Gori omdat dit de geboorteplaats is van Stalin. Er is een Stalinmuseum dat niet ontdaan is van heroïek en persoonsverheerlijking van deze sovjet-dictator, de stad is duidelijk trots. In een klein hoekje van het museum is wat ruimte gemaakt om ook de gruwelen van het Stalin-regime te beschrijven.

We hebben niet bepaald het gevoel dat er recht gedaan wordt aan het onrecht dat deze dictator veroorzaakt heeft, maar kunnen natuurlijk ook zijn historische betekenis niet ontkennen.

[Wordt vervolgd]

1 gedachte over “Georgië | Europa in Azië (deel 1.1), Batoemi tot Gori”

Plaats een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.

Translate »