Georgië (2) | het is volop zomer

Als we terugreizen door Georgië op weg naar Turkije is het volop zomer. De temperaturen zijn in de lager gelegen gebieden ruim boven de 30 °C, maar in de Kaukasus, in het noorden van het land, is het veel aangenamer. We bezoeken nog Tbilisi, de hoofdstad, in de hitte, en vluchten dan snel de bergen in om te genieten van de prachtige landschappen, de mooie off-road tracks en natuurlijk de aangename temperaturen.

Tbilisi

Bij onze eerste reis door Georgië (deel 1.1 en 1.2) hebben we Tbilisi overgeslagen. Nu besluiten we in de stad een B&B te huren voor een paar dagen.

[vrij naar Sonja’s verhaal op Polar Steps]

We bezoeken twee dagen de hoofdstad Tbilisi, een van de oudste hoofdsteden van Europa. Het is al vijftien eeuwen het culturele, politieke en economische centrum van Georgië. In het hart van de stad ligt het historische oude Tbilisi, dat werd gebouwd tijdens de vroege middeleeuwen. Hier verblijven we 2 nachten in Lali’s Guest House.

De belangrijkste attractie van Old Tbilisi zijn de kleurrijke koepelvormige 17e-eeuwse baden. We hebben geen behoefte om deze zwavelbaden te bezoeken. Met 35 graden buiten hebben we het al warm genoeg.

We dwalen door de geplaveide straten en steegjes van het oude Tbilisi en zien Georgisch-orthodoxe kerken, Armeense kerken, katholieke kerken, een moskee en twee synagogen.

Met de wandeling van IZI travel, ontdekken we verder de stad. We bezoeken o.a. de Sameba-kathedraal, het monumentale beeld van de Moeder van Georgië, de botanische tuin, het imposante Narikala-fort en de moderne Vredesbrug over de Mtkvari-rivier.

In het restaurant Usakhelouri genieten we van de lokale Georgische keuken.

Kazbegi NP, de Military Highway

[vrij naar Sonja’s verhaal op Polar Steps]

Kvemo Aranisi

Via de Military Highway rijden we naar Kazbegi NP. Onderweg zien we het Monument van 300 Aragvians (of 300 Aragveli) is opgedragen aan de strijders uit de Aragvi-vallei bij de Slag bij Krtsanisi in 1795. Ze vochten tegen het binnenvallende Perzische leger, dat de hoofdstad innam en het grootste deel van Tbilisi verwoestte.

Crazy holy spot

Verderop stoppen we bij de ‘Crazy Holy Spot’. Het beeld toont Sulkhan-Saba Orbeliani, een beroemde 17e-eeuwse schrijver en diplomaat die werd geboren in Tandzia in het zuiden van Georgië en naar het Vaticaan reisde om hulp te zoeken voor koning Vakhtang, de stichter van Tbilisi.

Sno

Voordat we Kazbegi bereiken, gaan we even van de Military Highway af om Sno te bezoeken. Dit kleine bergdorp is vooral bekend om zijn mineraalwaterbronnen. Wij bezoeken het dorp om de ‘Gigantic Sculptures’ te zien. Het is een verzameling van een tiental meer dan levensgrote stenen hoofden verspreid over een glooiend veld. Elk beeld draagt ​​het profiel van een van de meest geliefde nationale dichters van Georgië. We lazen dat de kunstenaar van deze beelden 500 exemplaren wil maken 😉 Een tijdsbestek werd niet genoemd!

Stepantsminda

Na een dagrit van ongeveer 150 km vanuit Tbilisi komen we aan bij de orthodoxe kerk van Gergeti. We vinden een mooie overnachtingsplek met uitzicht op de berg Kazbek, een van de hoogste en gezichtsbepalende bergen van de Kaukasus, gelegen aan de grens tussen Georgië en Rusland. De top ligt op 5047 meter boven zeeniveau. Georgiërs noemen de berg Mkinvari wat gletsjer of ijsberg betekent.

Naast ons staan Marianne en Willem Jan, een jong Nederlands stel op reis in Georgië, samen met hun hond Simba. Ze hebben eerder 2 jaar vrijwilligerswerk in een vluchtelingenkamp op Lesbos gedaan. Met heel veel passie vertellen ze hun verhaal en we zijn zeer onder de indruk. ‘s Avonds bij een vuurtje wisselen we nog meer verhalen uit. Vooraleer we ‘s ochtends afscheid nemen van elkaar, krijgt Willem Jan nog een snelcursus bandenreparatie van Gert Jan.

Dit was weer een ontmoeting om nooit meer te vergeten!

Dariali complex

Bezoek aan het Dariali complex, gelegen in de smalle Dariali-kloof bij de rivier de Tergi (Terek), op een hoogte van 1300 meter boven de zeespiegel en op slechts een kilometer van de Georgisch-Russische grens. De bouw van het Dariali-klooster begon in 2005. Het werd gedeeltelijk voltooid in 2011 en geopend door de Ilia II, de geestelijk leider van de Georgisch-Orthodoxe Kerk van Georgië. Het complex bestaat uit verschillende gebouwen. De hoofdkerk van het complex is de kerk van de aartsengelen St. Michael en St. Gabriël. Het oorspronkelijke plan was om uiteindelijk 12 verschillende kerken te bouwen.

Trusso vallei

Via een off road weg rijden we naar de Trusso vallei, waar we willen overnachten. Tot onze verbazing zien we bij de rivier een Nederlandse overlander staan. Wat blijkt? Het zijn René en Heidi, met wie we online al contact hebben gehad. Wat een mooi toeval dat we elkaar hier live ontmoeten 🙏🏼Verhalen uitwisselen met andere Overlanders is altijd een feest van herkenning. We koken en eten samen en na een afsluitende ‘Chacha’ gaan we heerlijk slapen 🥰

De volgende dag verkennen we met Milady de vallei van Trusso. Een prachtige vallei met mineraalrijke rotsen, verlaten dorpjes, een klooster en een oud kasteel.

Bij het klooster nemen we een lunchpauze. Bij het afrekenen mag je zelf bepalen wat je het waard vindt. We proberen een praatje te maken met de monnik maar helaas is zijn Engels net zo beperkt als ons Georgisch.

We komen er wel achter dat hij hier de ‘baas’ is😉 Via dezelfde off road weg rijden we terug naar de Military Highway om onze tocht verder te vervolgen richting Tusheti NP.

Het Russisch-Georgische Vriendschap Monument

We maken nog een stop bij het Russisch-Georgische Vriendschap Monument, gebouwd in 1983 om voortdurende vriendschap tussen Georgië en de Sovjet-Unie te vieren. Of die vriendschap politiek nog zo actueel is, vragen we ons af…

De Abano Pas en Tusheti NP

[Sonja’s verhaal op Polar Steps]

Dag 1

Vandaag rijden we de Abano-pas, de weg van Pshaveli naar Omalo, het grootste dorp van Tusheti. Deze weg wordt beschouwd als een van de gevaarlijkste wegen ter wereld. De pas ligt diep in de prachtige bergen van de Kaukasus en staat bekend als een “dodenweg” vanwege de vele dodelijke ongevallen. Ondanks mijn bedenkingen heeft Gert Jan me overtuigd om deze pas te nemen. Tenslotte is hij een ervaren off-road chauffeur en weet ik dat hij heel voorzichtig rijdt en geen onnodige risico’s zal nemen. 70 km onverharde weg, steile hellingen, scherpe haarspeldbochten die je tot 2800 meter brengen en geen vangrails terwijl je naar bijna verticale hellingen naast Milady kijkt, doet eer aan de reputatie van deze weg.

We hebben prachtige uitzichten, komen langs diverse watervallen en genieten van deze spannende rit. Het meest spannende vind ik de confrontatie met tegenliggers omdat de weg erg smal is en er maar beperkte mogelijkheden zijn om elkaar te passeren. In de late middag arriveren we in Omalo en overnachten we op een weiland bovenop een bergtop. Morgen gaan we de omgeving verder verkennen!

Dag 2

Vandaag verkennen we verder het Tusheti NP. Onderweg tanken we water bij een natuurlijke bron. Onze eerste stop is in Dartlo op een hoogte van ongeveer 2000 m. Het is ongetwijfeld een van de mooiste dorpen van Tusheti. Dit dorp werd in 2012 volledig gerestaureerd. We struinen door de smalle straatjes, huizen met leistenen daken en balkons met houtsnijwerk en diverse verdedigingstorens. Er zijn ook verschillende guest houses en restaurantjes.

Genoeg reden voor ons om te genieten van de lokale keuken in Pirimze restaurant. Na de lunch gaan we op zoek naar een plek om de middag rustig door te brengen en de was te doen. Vlakbij de rivier in Girevi vinden we een mooie (overnachtings)plek en nemen de tijd om te relaxen in deze schitterende omgeving. De koeien komen ook nog langs en banen zich een weg door de rivier. Later in de middag krijgen we bezoek van Amir, een Israëlische jongen op wandeltocht in Tusheti. We hebben een interessant gesprek over o.a. het leven in Israël en spreken af elkaar daar weer te ontmoeten.

Dag 3

We vertrekken vroeg richting de Abano pas. We nemen twee dagen de tijd om weer in de bewoonde wereld te komen. Over de natuur blijven we ons verwonderen! Bij de rivier vinden we een overnachtingsplek.

Dag 4

Voor we weer gaan rijden, is Gert Jan de redder in nood voor een Spaans koppel. Zij hebben een lege batterij en een slappe band. Gelukkig hebben wij alles aan boord om te helpen 😉 en kunnen zij ook weer verder. De Abano pas terug voelt voor mij minder eng dan de heenweg. Toch vind ik het niet erg om over een poosje weer op een asfaltweg te rijden. Onderweg op de pas worden we af en toe herinnerd aan de slachtoffers die hier zijn omgekomen. Bij hun herdenkingsplek staan ook wat flessen drank en glazen 😲Bijzonder! Als we de pas over zijn, steken er ineens waterbuffels de weg over.

De video op YouTube

De Abano Pass en het Tusheti National Park – een uitdaging die is geworden tot een onvergetelijk avontuur. Deze reis stelde onze vaardigheden op de proef, smeedde onze band en liet ons herinneringen na die een leven lang meegaan.

Achteraf blijkt de gevaarlijkste pas ter wereld voor ons prima te berijden. De weg is smal en onverhard en het passeren van tegenliggers is soms een uitdaging, maar wij vonden het rijden over deze pas geen probleem, vooral in het zomerseizoen als de weg droog is.

Tianeti

[vrij naar Sonja’s verhaal op Polar Steps]

Uiteindelijk rijden we naar Tianeti om boodschappen te doen. Hier ontmoeten we Daniël, een jonge Nederlander die hier met zijn gezin sinds vorig jaar in de bergen woont en met een camping begonnen is (Story Farm). Hij nodigt ons uit bij hen te overnachten. Wat worden we gastvrij ontvangen door Esther en hun 5 kinderen. Esther heeft een lekkere stoofpot van groenten met quinoa, kaas en salade klaargemaakt en wij mogen aanschuiven. Met een glaasje huisgemaakte Amberwijn erbij hebben we het prima. Ze maken ons wegwijs in de wereld van thuisonderwijs wat zij hun kinderen aanbieden. Een interessante conversatie! Als het bedtijd is, stelt Gert Jan aan Louise (bijna 3 jaar) voor om een boekje voor te lezen. Bonusopa Gert Jan is in zijn nopjes😉 Dit is weer een ontmoeting met een gouden randje🥰.

Als we vertrekken, horen we een rammelend geluid rechtsachter Milady. Bij inspectie door Gert Jan blijkt de schokbreker gedeeltelijk los te zijn. Milady heeft duidelijk geleden onder de off road ervaring van de afgelopen dagen. Bij de carwash waar we Milady schoonmaken, zijn er behulpzame mensen die ook Engels spreken. Via hen komen we in contact met Koba. Hij neemt ons mee naar zijn huis om Milady te repareren. Ondanks dat hij geen woord Engels spreekt, lukt het hem om samen met Gert Jan de schokbreker te fixen. Terwijl we daar zijn, krijgen we thee, koffie en fruit aangeboden door Mari, het nichtje van Koba. Na anderhalf uur kunnen we weer verder rijden.

Onderweg lunchen we voor de laatste keer met typische Georgische gerechten: phkale en khachapuri.

Paravinimeer

Bij het Paravinimeer vinden we een overnachtingsplek, heerlijk rustig met alleen bezoek van schapen en ’s nachts een prachtige sterrenhemel.

’s Morgens is deze visser al vroeg uit de veren.

Vardzia klooster

We konden het niet laten om nog een historische site te bezoeken vooraleer we Turkije binnen rijden. We bezoeken de grotstad Vardzia, gesticht door koningin Tamar in 1185. Het klooster werd gebouwd als bescherming tegen de Mongolen en bestond uit meer dan zesduizend appartementen in dertien verdiepingen. Doordat een aardbeving in 1283 ongeveer twee derde van de stad verwoestte, werden de grotten van buitenaf zichtbaar. Heel bijzonder vonden wij de kerk van de Hemelvaart van Maria met prachtige muurschilderingen.

Grensovergang bij Kartsakhi

De grensovergang bij Kartsakhi duurde ongeveer een uur, nadat we een kilometerslange file van vrachtwagens gepasseerd zijn. Omdat we onze autoverzekering enkel digitaal kunnen laten zien, worden we verplicht een Turkse autoverzekering af te sluiten. Dit kan alleen cash. Helaas laat de geldautomaat het afweten en moet Gert Jan euro’s omwisselen bij het verzekeringskantoor. Dit allemaal terwijl ik sta te wachten aan de andere kant van de grens en me al begin af te vragen waarom Gert Jan en Milady zo lang weg blijven.

Eindelijk kunnen we verder rijden, de grens over.