Vanuit Oost-Anatolië gaan we verder oostelijk Turkije in, we krijgen zicht op een weids landschap met hoge bergen en uitgestrekte steppes en ontmoeten de Koerdische mensen die puur in het leven staan.
In deze blog geven we een indruk van onze reis vanaf de historische Nerut Daği berg tot de grens met Georgië. Het weer is wisselend, met veel regen en soms sneeuw. We maken dus lange reisdagen en overbruggen voor ons lange afstanden per dag (meer dan 200 km/dag). In Tatvan nemen we enkele dagen rust en ontmoeten we Filip en Roksana die in sneltempo een reis vanuit België naar Mongolië en Saoedi-Arabië ondernemen. Daarna reizen we verder over het hoge land van Oost-Turkije en langs de enorme bergen langs de grens met Armenië.
In Erzurum maken we een stop om de vacuümpomp te laten vervangen, het remmen gaat wat slechter en dit blijkt de oorzaak te zijn.
Op 20 april 2023 gaan we de grens met Georgië over, wat heeft Turkije ons verrast in de afgelopen 10 weken. De gastvrije mensen, de overweldigende natuur en vooral de rijke historie zullen ons altijd bijblijven.
Kahta
Aan de zuidzijde van Nemrut Daği ligt het plaatsje Kahta. De meeste bezoekers vertrekken hiervandaan naar de historische berg.
Nadat we ons bezoek aan de bergtop hebben afgerond rijden we de berg rond en komen in Kahta aan bij het kasteel.
Helaas is het kasteel gesloten, het heeft aardbevingsschade opgelopen en is niet toegankelijk. We worden uitgenodigd door de eigenaar van Café Rome en nemen een kopje pistache-koffie met Turks fruit op zijn terras.
De eigenaar spreekt goed Engels en we horen van hem dat deze regio niet te zwaar getroffen is door de aardbeving. Hij vertelt dat er tienduizenden doden in de grote steden van de regio zijn gevallen, met een totaal ver boven de 200.000 doden. Ook hij heeft familie en vrienden verloren, we zijn even stil met hem.
In de buurt van Kahta stap ik nog even uit om deze oude Romeinse brug te bekijken. Eén van de 4 kolommen ontbreekt, hieronder staat waarom.
Tatvan
De hoofdweg naar het oosten voert ons langs Diyarbakir, één van de grote steden van deze regio, bekend van het Koerdisch conflict van enkele decennia geleden. Zoals in vele Turkse grote steden is ook hier de maximum snelheid 82 km/u, hoe vreemd!
N.B. blijkbaar is er een 10% tolerantie voor snelheid in Turkije, dat betekent dus dat feitelijk de maximum snelheid 90 km/u is.
In Tatvan hebben we een appartement geboekt, met douche en wasmachine, twee essentiële voorzieningen voor ons als wild-kampeerders.
We hebben afgesproken met Filip en Roksana die ons komen bezoeken. We hebben een gezellige avond met reisverhalen en we eten pizza van de Domino’s aan de overkant.
Het appartement leent zich uitstekend voor een paar dagen rust en we nemen de tijd om wat achterstand in de blogs en video’s bij te werken.
Van Gölü (het Van-meer)
Op een hoogte van 1.650m boven zeeniveau ligt Van Gölü (het Van-meer) met aan de westzijde de stad Tatvan en aan de oostkant de steden Edremit en Van. Wij ervaren het weer hier in alle extremiteiten. In ons appartement in Tatvan sneeuwt en regent het bijna voortdurend. Maar, als we weer op pad gaan verwelkomt de zon ons weer buiten en kunnen we mooi het eiland Akdamar Adası bezoeken. De bomen op het eiland staan in bloei en geven daarmee extra sfeer aan dit kerk-eiland.
Ağri Daği (de berg Ararat)
Letterlijk hoogtepunt van Oostelijk Turkije is Ağri Daği (de berg Ararat) met z’n 5.137m de hoogste berg van Turkije.
Wij overnachten in Doğubayazıt, vlakbij de berg Ararat en met zicht op het paleis van İshak Paşa op 1.985 m hoogte.
Om Ararat goed te kunnen zien trekken we onze wandelschoenen aan en maken we een wandeling naar de top van de omringende bergen. We moeten grotendeels ons eigen pad zoeken en lopen tussen de schapen omhoog naar 2.600 m hoogte, een flinke klim. Maar wat een uitzicht hebben we op de berg Ararat!
Tuzluca
We maken een tussenstop in Tuzluca, een zoutmijn in het oosten van Turkije. Leuk voor een stopover, de parkeerplaats biedt plaats aan meerdere voertuigen en er is een vrij schoon toilet. We lopen door de zoutmijn die sfeervol verlicht is. Het zout levert mooie patronen op de wanden op. Oordeel zelf of je bij je rondreis in Oost-Turkije de omweg de moeite vindt…
Ani Ruins
Onze volgende stop is bij de Ani Ruins. De oud-Armeense stad ligt nu in Turkije vlakbij de grens met Armenië, de stad werd de De stad der duizend kerken genoemd. In de loop van de eeuwen is veel van de schoonheid van de stad verloren gegaan, toch krijgen we tijdens ons bezoek een goede indruk.
Erzurum
De stad
We parkeren Milady aan de rand van de stad en gaan te voet de stad in. Erzurum is een typische Turkse stad met een vrij moderne infrastructuur. Gelukkig zijn er nog wat oudere gebouwen bewaard gebleven en wordt er wat aandacht besteed aan herstel van de historische waarden.
Het Atatürkhuis is een bezoekje waard.
Vervangen van de vacuümpomp
Al enige tijd remt Milady wat minder, vooral bij lage snelheden moet ik het rempedaal heel hard indrukken. Een vraag in de Facebook-groep Defender Adventure Turkey geeft me richting om in Erzurum een nieuwe pomp en een garage te vinden. Na een eerste rondje in de garagewijk van Erzurum krijg ik aanwijzingen naar Oto Güleryüz Otomotiv. Zij hebben de vacuümpomp en kunnen deze nog dezelfde ochtend monteren, voor een acceptabele prijs.
Sümelaklooster
Onze laatste stop in Turkije is het Sümelaklooster. Het klooster is hoog in de rotsen gebouwd en uitgehouwen uit het zandsteen. We komen eind van de middag aan en kunnen het laatste deel van de weg naar het klooster met een busje meerijden, Milady blijft op de parkeerplaats staan.
De grens met Georgië
Grensovergang
Het weer is niet aantrekkelijk als we verder langs de Zwarte Zee rijden, dus we rijden in één keer door naar de grens. Al tientallen kilometers voor de grens staan vrachtwagens langs de weg geparkeerd, wij kunnen gelukkig gewoon doorrijden.
Op 20 april 2023 gaan we de grens met Georgië over, Sonja moet de auto verlaten en te voet de grensprocedures voldoen. Ik sluit aan in de rij bij de Turkse douane en na enige tijd en wat geloop langs loketten van politie en douane kan ik het land verlaten. Bij de Georgische douane blijkt er een computerstoring te bestaan, dus dat kost wat extra tijd. Gelukkig kan ik na een goede 1,5 uur Sonja weer aan boord nemen.
Turkije heeft ons uitermate verrast in de afgelopen 10 weken. De gastvrije mensen, de overweldigende natuur en vooral de rijke historie zullen ons altijd bijblijven.
Georgische autoverzekering
De Georgische autoverzekering regelen we online via het Georgische Compulsory Insurance Center, https://tpl.ge/en.
Wat een prachtig verhaal weer en een schitterende foto’s. Wat maken jullie toch een geweldige reis.