Turkije (9) | een laatste reis door dit mooie land

Deze laatste reis door dit mooie land maken we met veel plezier. Eerder hebben we al van februari tot april Turkije doorkruist, van noord naar zuid en van oost naar west. Nu moeten door het land reizen om in Alanya naar de tandarts te gaan (GJ) en vervolgens naar Mersin, om daar de boot naar Haifa te nemen. Onderweg laten we Milady voorzien van nieuwe banden, vliegen we in een heteluchtballon boven Cappadocië en kamperen we aan het zoutmeer Tuz Gölü. Verder maken we vooral veel kilometers in korte tijd.

De grens met Georgië

Eerder vertelden we al dat we bij de grens een nieuwe autoverzekering moesten afsluiten. Eindelijk kunnen we verder rijden naar Arpaçay op zoek naar een simkaart. Met hulp van mr. Google krijgen we het voor elkaar voldoende GB op de simkaart te laten laden. Het kopje thee kunnen we niet afslaan 😉Bij een rivier in de buurt van Akçalar vinden we uiteindelijk een rustige overnachtingsplek.

Erzurum

De stad Erzurum bezochten we eerder al in april, nu willen we vooral even rust en Milady Landy van nieuwe banden laten voorzien. We verblijven in een hotel in het vulkanische Palandöken-gebergte, dat in de winter als skioord dient.

We hebben de BF Goodrich AT’s laten vervangen voor Hankook MT2’s. De prestaties zijn vergelijkbaar en de prijs is veel beter. Ook de BF Goodrich AT’s waren niet verkrijgbaar in Erzurum.

We gaan nog even de berg op met de skilift om de zonsondergang te bekijken, dat is toch elke keer weer mooi.

Op weg naar Cappadocië

[vrij naar Sonja’s verhaal op Polar Steps]

We plannen om in 2 dagen van Erzurum naar Cappadocië te rijden. Onderweg bezoeken we de waterval van Girlevik. Deze waterval, die een hoogte heeft van 30 meter en verdeeld is in vele vertakkingen, ontdekken we bij toeval.

Langs de kant van de weg zit een Turkse vrouw brood te bakken. Het is tegen lunchtijd en we besluiten hier wat te bestellen. Het platte brood is gevuld met kaas en kruiden en met een kopje thee erbij smaakt het heerlijk! Uiteraard wil Meredit met Sonja op de foto 😉.

Als we 260 km verder zijn en in ons gesprek de laptop vernoemen, kijkt Gert Jan me schuldbewust aan. Nee!!! De laptop staat nog in de hotelkamer in Palandöken. Er zit dus niks anders op dan dat hele eind terug te rijden. Het is stil in Milady! Ongeveer 20 km voor we er zijn, wijst een voorbijrijdende auto naar ons voorwiel. Tot overmaat van ramp blijkt het ventiel van de band kapot waardoor hij leegloopt. Even het reservewiel erop en nog net op tijd in de garage voor de reparatie.

Vanaf dit moment gaat alles weer goed. Bij het diner worden we nog verrast door een live optreden. ‘s Ochtends vroeg vertrekken we weer richting Cappadocië en na een lange dag rijden, komen we om 17.00 uur aan in Ürgüp, waar we Pinar ontmoeten. Zij heeft voor ons een ballonvaart geboekt! Morgen is het dan eindelijk zover. Alles sal reg kom!!!

Cappadocië

Ballonvaart in Göreme

[vrij naar Sonja’s verhaal op Polar Steps]

Eerder begin april boekten we in Göreme een ballonvaart en wachtten we ruim een week om dit mee te maken. Door de slechte weersomstandigheden was dit helaas onmogelijk. Nu zijn we terug in Göreme en boeken opnieuw een ballonvaart. Vroeg uit de veren om bij het busstation in Göreme om 5.00 uur opgehaald te worden om op tijd bij de opstijgplaats van de ballonnen te komen. Bij aankomst zien we dat onze ballon in gereedheid gebracht wordt en om 5.40 uur stappen we, samen met 26 andere vaarders, in de grote mand onderaan de ballon. Ook al hebben we er heel erg naar uitgekeken, vindt Sonja het best spannend nu het zover is. We stijgen langzaam op en ja, het is gelijk genieten! Wat mooi om het betoverende landschap van Cappadocië vanuit de lucht te zien.

Onze piloot laat de ballon stijgen en weer dalen. We vliegen rakelings tussen de rotsen door en ervaren de rust. Het geeft een bijzonder gevoel hier zomaar te zweven. De zonsopkomst is fantastisch en zorgt ervoor dat je heel stil wordt. Wat een zalig gevoel! Na een uur beginnen we aan de landing. Ongelooflijk hoe de piloot het voor elkaar krijgt de ballon geruisloos te laten landen op de aanhanger waarmee de ballon vervoerd wordt. Een knap staaltje stuurmanskunst! Na een glaasje alcoholvrije champagne worden we teruggebracht naar Milady.

Karavanserai van Sarihan

We moeten allebei even bijkomen van deze bijzondere beleving en rusten de eerste uren verder uit😉. Later in de middag bezoeken we nog de Karavanserai van Sarihan, een prachtig gebouw gemaakt van geelgekleurde stenen dat werd gebouwd in 1249. De Cappadocische karavanserais zijn gebouwd met vulkanisch gesteente en ontworpen met hoge muren om reizigers te beschermen tegen bandieten tijdens hun reis langs de Zijderoute. De Sarıhan karavanserai heeft een kleine moskee boven de hoofdingang in plaats van in het midden van de binnenplaats.

We drinken hier een kopje thee en rijden terug op zoek naar een overnachtingsplek in het wild. Deze plek vinden we in de buurt van Nevşehir met zicht op het eigenaardige , grillige landschap van Cappadocië. We besluiten hier een paar nachten te verblijven.

Heel veel heteluchtballonnen

We worden twee ochtenden op rij om 5.45 uur gewekt door het geluid van de luchtballonnen. Wat is het toch een mooi gezicht om zoveel ballonnen te zien vliegen. Pal boven onze Milady komt er ook af en toe eentje langs. We kunnen de mensen bijna aanraken 😉.

Tuz Gölü

We besluiten om richting Tuz Gölü te rijden, het grootste zoutmeer van Turkije. Hier zijn we eerder in maart geweest maar toen was er geen zout te bekennen. We zijn heel erg benieuwd hoe het meer er nu bij ligt.

We arriveren rond lunchtijd bij het Tuz Gölü, het op een na grootste meer van Turkije met een lengte van 80 km en een breedte van 50 km, op 905 meter boven de zeespiegel. Op plaatsen waar het water gedurende de zomer is verdampt, blijft een zoutlaag van 30 cm achter. Wij kunnen nu dus overnachten op het meer, een bijzondere ervaring. Overal zout om ons heen.

Als Gert Jan ‘s avonds een heerlijke aubergineschotel in de Dutch Oven klaarmaakt, kunnen we genieten van een mooie zonsondergang.

Na wat gekeuvel bij het vuur, gaan we slapen in deze rustige omgeving.

We beginnen de volgende dag ontspannen met een ontbijt aan de rand van het zoutmeer. Rustig ons boek lezen wordt verstoord door een zwerm vliegen. Omdat er steeds meer vliegen komen, besluiten we een andere plek op te zoeken aan de overkant van het meer. We vinden een overnachtingsplek in het ‘steppelandschap’ met uitzicht op het meer.

Wat een rust, tot we bezoek krijgen van Fatma en Selin. Zij komen aanrijden in een oude, aftandse Renault en beginnen een heel verhaal in het Turks. Met onze beperkte woordenschat Turks en handen-en voetenwerk komen we erachter dat moeder en zoon gevlucht zijn uit Iskenderun na de aardbeving. Fatma heeft haar man en 4 kinderen verloren, hun huis is er niet meer en ze proberen samen te overleven. Diep triest! Wat komt ellende op zo’n moment dichtbij! Fatma en Selim vragen ons om water en brood. Brood hebben we niet maar gelukkig hebben we nog kaas, olijven, toast, sap, een linzenstoofpotje en water om te delen. Fatma en Selim zijn helemaal blij en ‘Maşallah’ krijgen we vaak te horen. Dit betekent zoveel als ‘wat God heeft gewild’.

We zijn er stil van. Gert Jan geeft hen nog wat lira voor benzine en daarna nemen we afscheid. Deze ontmoeting zal ons voor altijd bijblijven.

Alanya

In Alanya heb ik, Gert Jan, op maandag afgesproken bij de tandarts. In maart heb ik implantaten laten zetten en die klus moet nu afgemaakt worden met nieuwe kronen.

Syedra

Omdat we wat eerder in de buurt zijn, zoeken we een plekje onderaan de oude stad Syedra, op de parkeerplaats. We parkeren daar 2 nachten.

Wanneer we in de oude stad rondwandelen, zien we dat er hard gewerkt wordt aan de restauratie van deze plek. Daria, een architect uit Istanbul, komt een praatje maken en vertelt over haar bijdrage aan dit project.

Nieuwe kronen voor Gert Jan

Nu de implantaten goed vastgegroeid zijn, kunnen de nieuwe kronen gemaakt worden.

Op maandag wordt het een en ander voorbereid en op donderdag worden de nieuwe kronen geplaatst. Een flinke klus, maar best te doen…

Groot onderhoud voor Milady

Ook Milady Landy heeft wat aandacht nodig. Het is alweer ruim 10.000 km geleden dat de olie ververst is en hier en daar rammelt er wat.

Garage Çinar 4×4 in Alanya heeft ons al eerder goede diensten bewezen, dus met vertrouwen laten we de auto hier onder handen nemen.

Na twee dagen sleutelen en klussen is Milady weer klaar om verder te reizen. Nieuwe olie en filters, de handremtrommel is schoongemaakt en van nieuwe remvoeringen voorzien, alle deuren zijn gesteld en gerepareerd. De voorste draagarmen zijn van nieuwe rubbers voorzien en de kleppen zijn gesteld. En hier en daar heeft Milady gewoon even wat liefde en aandacht gekregen. De rekening is best pittig voor Turkse begrippen (TL 15.000 = € 550), maar dan is er ook flink wat werk verricht.

Mehmet Çinar laat me nog zien dat de turbo van de motor niet meer optimaal werkt, daar moet ik later nog aandacht aan (laten) geven.

Mersin

Morgen gaan we richting Mersin, daar gaat Milady op de boot naar Haifa.